Comments

Miren Erkiziak, sukaldari jardunaldien argazki gehiago, helarazi dizkigu, eta guk, nola ez blog honetara dakarzkigu, beti ere,bere baimenarekin noski.
Zertarako? blog honetan pausatzen diren, herrikide, lagun, bisitari, atzerriko euskaldun,e.a. hemen bizi izan duguna, hemen sentitu duguna, usaumen eta dastamenaren bidez barneratu ditugunak... beraiek ikusmenaren bidez dastatzeko, argazkiek pairatu nahi izan duten sentipenetan murgiltzeko, parada, ikusmenaren bidez lortzeko aukera izan dezaten, beraz, behean klikatu eta zuen aurrean sukaldri jardunaldien mundua zuen aurrean topatuko duzue.
Ahaztu gabe, Unanue argazkilariari ere eskerrak eman behar dizkiogu, bere argazkiak blogaratzen utzi dizkigulako.
IKUSI ETA IMAGINA EZAZU, SUKALDEKO KETAN ZEHAR HEGAN HASI ZAITEZKE, SASI GUZTIEN GAINETIK, LAINO GUZTIEN AZPITIK...

Comments

El mensaje de Brian Currin.

Brian Currin ha visitado Euskal Herria en las últimas semanas para transmitir que se está produciendo un movimiento interno en la izquierda abertzale que ha creado bastante esperanza y expectación, pero que tiene que ser abordado con extrema cautela. Currin piensa que la Izquierda Abertzale tiene en la actualidad dos objetivos prioritarios: poder participar en la vida democrática y terminar con la violencia. Pero para acabar con la violencia es necesario que la izquierda abertzale se lleve consigo a ETA en el viaje. En su opinión, separarse de ETA no conseguiría este fin de la violencia, ETA debe ir con ellos en el viaje. En cualquier caso, su posición ante la violencia es inequívoca. La violencia tiene que acabar sin condiciones.

Brian Currin está trabajando para que se de un pronunciamiento público y tiene la esperanza de que se produzca ya que la mayoría de ETA y la izquierda abertzale se han dado cuenta de que el futuro de su proyecto político depende del fin de la violencia.

Este mediador internacional que formó parte del grupo de asesores del Lehendakari Ibarretxe entiende que hay mucha desconfianza después de los últimos procesos de paz, pero la diferencia radica en que en este momento la izquierda abertzale no está pidiendo una negociación con Madrid. Su objetivo ahora mismo es dar los pasos para ser legalizada y poder participar en la vida política.

Aprovechamos unas reflexiones publicadas por el anfitrión de Brian Currin, Paúl Ríos de Lokarri, para concluir este resumen: “el objetivo es recuperar espacios de confianza entre los partidos políticos. Retomar los contactos, las relaciones, las complicidades. Currin deseaba transmitir confianza en que las intenciones de la Izquierda Abertzale son honestas, en que quieren avanzar por las vías exclusivamente políticas. En este sentido, la respuesta lógica de ETA a la nueva propuesta de Batasuna debe ser el fin de la violencia, una bomba después de dar un paso adelante podría ser una vez más el final de un intento honesto de romper el bloqueo. Esperanza porque considera que en esta situación, si se intenta generar una nueva oportunidad, no tenemos nada que perder. Currin recalcó que la Izquierda Abertzale quiere participar de manera legalizada y normalizada en la vida política y se preguntó ¿qué perdéis si colaboráis en ello?. En su opinión, si las fuerzas políticas contribuyen a que den el paso y ETA no responde satisfactoriamente y mantiene la violencia, quien más tiene que perder es la Izquierda Abertzale. Por último, audacia para asumir riesgos. La situación actual nos lleva a un callejón sin salida y Currin plantea que es el momento de los grandes liderazgos para romper el bloqueo.
Brian Curriren Donostiako hitzaldiaren bideoa: http://blip.tv/file/2787339

Comments

Euskal kurrikuloaren berrikuspena aurkeztu digu Celaá andreak, “abertzale dotrinamendurik” gabea, gure gizartearen aniztasunean oinarrituan antza, eta ez aurrekoak egin bezala "kurrikulo sektario eta asimilatzaile" erara.

Zer da Celaá andreari gaur arteko kurrikulotik gustatzen ez zaiona? Ba aurreko legealdiko dekretuek Euskal Herriaren ikuspegi naturala hartzen zutela abiapuntu, bere zazpi lurraldeekin.

Garrantzi berezia ematen zitzaien bertan hizkuntzari, euskarari, eta euskal kulturari.

Eta horri esaten al dio Celaák “adoctrinamiento nacionalista sectario y asimilador”?

Hala ere, ikastetxeei autonomia pedagogikoa eta antolamendurako autonomia uzten zitzaien dekretuetan.

Eleaniztasuna ere ildo garrantzitsutzat jotzen zen eta ikastetxe bakoitzak askatasuna zuen hizkuntza bakoitzaren erabilera-esparrua handitzeko. Eleaniztasuna ere arautzen zuten dekretuek, nahiz eta Celáak esandakoak entzunez gero ematen duen ingelesaren kontu hori orain deskubritu dela.

Euskara ezartzen zuten ordea, hizkuntza nagusi - eta horretarako esplikazio garbia ematen (hitzez hitz atxikita); eta arazoa hor sortzen da.

(Esplikazioa) " Egungo errealitate soziolinguistikoak gaztelaniaren erabilera bultzatzen duela aintzat hartuta eta ikusita eguneroko jardunak eta ebaluazioek frogatua dutela irakasteko eta ikasteko prozesuan euskara erabiltzea funtsezkoa dela, ikasleek euskara ahoz eta idatziz behar bezala erabiltzeko gaitasuna eskuratuko badute, euskarak elementu integratzailea izan behar du hezkuntza-sisteman, eta erabilera nagusiko hizkuntza, lehen adierazitako irakasteko eta ikasteko prozesuan. Gaztelania edukiak ikasteko hizkuntza izango da, hura behar bezala ikasiko dela bermatzeko".

Hau da, Euskal Herriko haur guztiek ikasten dutela gaztelania inolako arazorik gabe; beraz, euskararekin tratu berezia eduki behar zutela ikastetxeetan, gure haurrek, euskara, euskara ere, dekretuen aurretik doan legeak berak agindu bezala, ikas dezaten.

Hala ere, argi eta garbi azaltzen da dekretuan, haurrek bi hizkuntza ofizialetan eta atzerriko hizkuntza batean hitz egiten ikasi behar zutela (ikus 6. eta 8.artikuluak).

Zer egin du Celáak aste honetan emandako berriaren arabera? euskara eta gaztelera parekatu. Neurri horrek, aurreko gobernuak erabakitakoaren aurka, «elebitasun orekatu» bat lortzeko helburua duela nabarmendu du Celaak. Gure herriak duen elebitasunak ez du, prezisamente, orekarik, bata gutxitua baita. Beraz, nabarmena da “orekak” desoreka dakarrela.

Hizkuntzak parekatzeko asmoak ez du zertan hezkuntza ereduetan eraginik izan behar, Isabel Celaak jakinarazitakoaren arabera. «Hizkuntzen erabilera ikastetxe bakoitzak erabakiko du, norbere hizkuntza egitasmoaren arabera». Hau da, sailburuak azaldutakoaren arabera, ikastetxe bakoitzak askatasuna izango du nahi duen hizkuntza erabiltzeko bere helburuek gauzatze bidean, betiere ikastetxe bakoitzak dituen eskumenen arabera. Ereduen inguruko eztabaida hirueletasunaren inguruko eztabaida egiten denean helduko omen da. Beraz, erne egon beharko dugu.

Eta curriculumen edukietan ere aldaketak emango dira, zientziak eskatzen omen duen "zorroztasuna" eta "argitasuna" lortzeko; hor dugu adibide adierazgarriena Euskal Herria terminoaren erabileran. Kasu batzuetan, hizkuntzari eta kulturari buruzko esparruetan, termino horri eutsi egin diote dekretu egitasmoetan. Beste kasu batzuetan, ordea, Euskadi edo Euskal Autonomia Erkidegoa terminoekin aldatu da, eta, batzuetan, guztiz ezabatu da.

Hezkuntza Sailaren eredu berriaren bidez, euskararen erabilera indartzeko ahalegina egingo dela esan da, «gizakien arteko loturak eta harremanak» hizkuntza horretan izan daitezen. Baina ikusteke dago nola.

Celáa andreak aste honetan iragarritakoa hitzezko gehiegikeria da: Eusko Jaurlaritzari ikasgeletan "dotrina abertzalea" ezarri izana egoztea. Elkarrizketa eta adostasunerako deiak egin ordez, horrelako adierazpenek haserrea eta iskanbila besterik ez dute sortzen, justu Hezkuntza Sailburua izateko behar den kategoria hankaz gora jartzen dute.

Izan ere, bere hitzetan, euskal abertzaletasunak hezkuntza sistema ikasleen doktrinamendurako erabili izan du. Premisa horren ondorioz, berari eta “aldaketaren gobernuari” dagozkie orain “desdoktrinamendu” lanak egitea. Astakeria hutsa, edo beste era batera esanda, espainiar ikuspegia.

Ez ote da erabat kontrakoa gertatuko?, ez ote dabiltza benetako doktrinamendu asimilatzaile baten aldeko asmotan? “Adostasun zabalen” itzalpean mozorrotuta sartu nahi diguten asimilazio politika.

Funtsean, haien estrategia hor dago, hitzak elkar-lotu, mezu garbia helarazteko: abertzaletasuna-doktrinamendua-euskara-indarkeria terrorista-Euskal Herria elkartu gure herriko bloke ideologiko bat "redukzionista", "sektarioa", "zatitzailea" dela esateko. Eta dikotomiaren beste blokean daudenak berriz, berdintasuna, terrorismoari benetako arbuioa, adostasuna, egonkortasuna edo orekarekin lotu; ikusten denez, hitz atseginak. Hori bai, Celaáren ustetan, euskal abertzaletasunarekin zerikusirik ez dutenak.

Hezkuntza Sailburuaren adierazpenak interpretatzeko ez da inolaz ere beharrezkoa, testu-azterketak abilezia berezirik, gure eguneroko errealitatea bizitzea nahikoa da haren mezuak duen benetako neurria zein den jakiteko. Berdintasunaren aitzakiatan, gazteleraren aldeko desberdintasuna indartzea. Euskal abertzaletasunaren ustezko adoktrinamendua, benetako espainiar abertzaletasunaren dotrinamenduarengatik ordezkatzea. Euskal Herria gutxiago eta Erkidego Autonomo gehiago ereiten joatea. Abertzaletasuna eta indarkeria elkarren ondoan dabiltzanaren itxura eskaintzea.

Nola ez, Alderdi Popularrak eta UPyD-ek txalotu dute, txalo zaparrada ederrean! Sailburu sozialistak azaldutakoa. Abertzale garenok, berriz, azaroko hodeiek duten kolore goibela ikusten diegu Celaáren asmoei.

Comments

La señora Celaá nos presenta el currículum vasco renovado, “sin adoctrinamientos abertzales” basándose en la pluralidad de nuestra sociedad. Es decir, no como los anteriores, sectarios, y asimilables.

¿Qué es lo que a la señora Celaá no le gusta del hasta hoy vigente currículum? Los decretos de la anterior legislatura tomaban como punto de partida la especificidad de Euskal Herria, con sus siete territorios.

Además, daban especial importancia a la lengua y a la cultura euskaldunes. Pero el establecimiento de estos criterios no era óbice para dejar a los centros escolares autonomía pedagógica y de organización.

El plurilingüismo se consideraba un elemento estratégico de gran relevancia pero cada centro tenía libertad para definir el espacio de uso de cada lengua. Además, los decretos regulaban el plurilingüismo, es decir, el aprendizaje de las dos lenguas oficiales y de una tercera, a pesar de que la señora Celáa nos quiera hacer creer que el aprendizaje del inglés se ha descubierto ahora.

La mayor diferencia entre los decretos de la legislatura anterior y los que ahora impulsan el Partido Socialista y el PP estriba en que, en los anteriores, se fijaba el euskara como lengua vehicular. No era una decisión caprichosa sino que estaba perfectamente argumentada. Se decía, textualmente que:

"El euskera será la lengua principal en este nuevo marco. Dado que en el actual escenario sociolingüístico las condiciones del entorno favorecen el uso de la lengua castellana, y que la praxis y las evaluaciones han demostrado que la exposición al euskera en el proceso de enseñanza- aprendizaje resulta fundamental para adquirir una capacitación comunicativa oral y escrita suficiente, el euskera debe ocupar el papel integrador que le corresponde en el sistema educativo como lengua principal de uso en el mencionado proceso de enseñanza-aprendizaje".

Es decir, que tod@s l@s niñ@s de Euskal Herria aprenden el castellano sin ningún impedimento; por lo que se debe dar al euskera un trato diferenciado en los centros escolares.

A pesar de ello, en los decretos, aparece claramente la referencia de que l@s niñ@s deben aprender las dos lenguas oficiales y una lengua extranjera (ver artículos 6 y 8).

¿Qué es lo que pretende ahora la señora Celaá en colaboración con el Partido Popular? Equiparar el euskera y el castellano. Y dice que esa medida persigue lograr “un bilingüismo equilibrado” en contra de lo acordado por el anterior gobierno. Convendría recordarle a la consejera que si de algo carece, precisamente, el bilingüismo de nuestro pueblo es de equilibrio porque el euskera es una lengua minorizada.

Por otra parte, la consejera Celáa asegura que la intención de equiparar las lenguas no tiene nada que ver con los modelos educativos. «El uso de las lenguas lo va a decidir cada centro, en función del programa lingüístico de cada cual», remarca. Y, según ha explicado, esto significa que cada centro tendrá libertad para usar la lengua que quiera para lograr sus objetivos, siempre según las competencias de cada centro. Dice que el debate sobre los modelos vendrá cuando se realice el debate del trilingüismo. Habrá que ver en qué queda todo esto. Nosotros, por si acaso permaneceremos alerta.

En otro orden de cosas, las modificaciones que proponen el Partido Socilaista y el PP supondrán cambios en los contenidos del curriculum. Así, apelan a la necesidad de perseguir la “rigurosidad” que exigen la claridad y la ciencia, para modificar el uso del término “Euskal Herria”. Y bajo esa premisa restringen el uso del término a los ámbitos de la lengua y la cultura. En el resto, se sustituirá dicho término por el de Euskadi o Comunidad Autónoma del País Vasco, o se eliminará completamente.

Desde el departamento de Educación se asegura que el nuevo modelo fortalecerá el uso del euskera y fomentará que “las relaciones y vínculos entre personas” se realicen en esa lengua. Pero no se dice cómo se va a conseguir que eso sea así. Así que sólo nos queda ser escépticos en esta cuestión.

Cabe señalar que la señorá Celaá cometió un exceso verbal al acusar al Gobierno anterior de realizar “adoctrinamiento” abertzale. Lejos de hacer un llamamiento al diálogo y al consenso, la consejera optó por realizar unas declaraciones que lo único que generan es enfado y estrépito. Con esas acusaciones, Isabel Celaá echa por tierra la categoría que se le supone a una Consejera de Educación.

Si atendemos a sus palabras, el nacionalismo vasco ha usado el sistema educativo para el “adoctrinamiento” de los alumnos. Teniendo en cuenta dicha premisa, es a ella y el “gobierno de cambio” a quienes les toca, ahora, hacer las labores de desadoctrinamiento.

Tremenda majadería, o dicho de otra forma, aplicación de la estrategia de Estado.

¿No sucederá todo lo contrario? ¿No estarán detrás de un verdadero adoctrinamiento asimilable? Una política de asimilación que nos quieren meter disfrazada bajo la sombra de ”amplios acuerdos”.

En el fondo, estamos ante una estrategia que, mediante la interrelación de palabras, persigue lanzar un mensaje claro: nacionalismo-adoctrinamiento-euskera-violencia-terrorismo-Euskal Herria. Para Celaá, esas palabras, unidas a otras como “reduccionismo”, “sectario” o “división”, identifican a uno de los bloques ideológicos que existen en nuestro país. En esa dicotomía, el otro bloque se identifica con vocablos como “igualdad”, “verdadero rechazo del terrorismo”, “acuerdo”, “estabilidad” o “equilibrio”. Como pueden comprobar, se trata, simplemente, de hacer una fiel radiografía de nuestra sociedad, una fotografía totalmente alejada de cualquier intento de manipulación.

Para interpretar las palabras de la Consejera de Educación no hace falta tener habilidades expresas basadas en el análisis de textos, es suficiente con vivir nuestra realidad diaria para saber cuál es el verdadero alcance de su mensaje. Usan como pretexto la igualdad, la igualdad para reforzar el castellano. Sustituir el supuesto adoctrinamiento del nacionalismo vasco por el verdadero adoctrinamiento español. Menos Euskal Herria y más Autonomía Vasca. Dar la impresión de que nacionalismo vasco y terrorismo van unidos.

Y ¡cómo no!, PP y UPyD aplauden calurosamente el discurso de la Consejera socialista. Los nacionalistas vascos, en cambio, vemos en las intenciones de Celaá los oscuros colores que tienen los nubarrones de noviembre

Comments

Joan den larunbatean erakundeetan Alderdiaren ordezkari ditugunak Gernikako zuhaitzpean ziren elkartu eta bertatik dokumentua zuen irakurtzen EBBren presidenteak Alderdiaren jarrera Herriari garbi helarazita: “… ez diogula uko egingo Herri bezala dagozkigun eskubideen aldarrikatzeari”, “…geure Foruak indargabetuta utzi zituztenean gertatu bezala ari direla gaur, paktua ez betetzen…, edo epaitegietara eramaten…, edo kamusten… eta nahi bezalako irakurketa egiten …, eta etengabe truke-tresna bihurtzen…”.

Eta argi azalduta Alderdiaren estrategia: “Erabakitze eskubidearen aitorpena” eta “harreman eredu berri baten bilaketarako konpromisoa, Eusko Legebiltzarrak onartua duen Estatutu Politiko Berriak jasotzen duen bezala”.

Horiek Alderdiek joan den larunbatean azaldu zituenak, eta bada oraindik ere hitzok entzunda harritzen denik, zenbait hedabidek haien lerroburuetan honela baitzioten: “bere mezu subiranoena berreskuratzen du PNVk, Ibarretxeren planari dei eginda”. Deigarria dena da “berreskutatze” hitza nola duten erabiltzen eta nola zaien berri-iturri Eusko Alderdi Jeltzalea burujabetasunaren aldeko dela esatea, irakurri besterik ez baita egin behar duela urte bi eskas Alderdiak onartutako txosten politikoa, edo aurrekoa…, PNVk bere bidea definitua duela argitzeko.

Eta Alderdia ez dago errealitatetik kanpo, isolatuta, esaten duenean 30 urteko borondate faltaren ondoren, 30 urtez Madrilek huts egin ondoren Estatutua baliogutxituta dagoela, eta hortaz nahitaezkoa dela marko berri baten gauzatzea non Herri garela aitortua izanen zaigun eta geure erabakitze eskubidea onartua; gustatu ala ez horixe baita Herri honetako gehiengo sozial eta politikoak aldarrikatzen duena. Zentzu honetan interesagarri dira ELAren –geure Herriko sindikatu nagusienaren- hausnarketak bere azken dokumentuan.

“ELAk eszenatoki politikoa zein garbi azaltzen zaion azpimarratu nahi du, dela estatuaren atzera pausoetan –geure autogobernuan, demokrazian, askatasunetan- dela eragile politiko esanguratsuenen politika-estrategiatan, gaurkoetan eta atzokoetan. Eta zentzu honetan zinez uste du, aldaketa politikoa egiaz itxaro duen edozein estrategiak behar dituela bilatu erreferente zaizkionak delako transbertsalitatetik kanpo. Delako transbertsalitate hori kontu-kontaketa besterik ez baita non derrigortzen zaigun estatuaren joko-arau tranpatietara makurtzera, haren bultzatzaile direnek edozer egiten dutenean abertzaleen artekoa eragozteko. Subiranotasun demokratiko eta zibila dugu guk aukera bakar.

…eta espazio horren bilaketa beharko da bereiztu nork bere kokapen politikoa bilatzetik eta erakunde desberdinetan gobernagarritasuna bermatzeko osatzen diren loturetatik; beharko du posible egin indar abertzaleek aukerak aurki ditzaten gutxiengoen elkarlanerako, eta honela aurrera egin ahal, eta azaldu, bat egitearen aldeko nor egon dagoen eta nor ez. Horregatik onartezina da inorenganako betoa izatea aurrebaldintza”.

Alderdi sozialistak eta popularrak “beraienean-jarrai” ari direnean –Alderdien legea…, legekanporaketak…, ezker abertzaleak bide demokratikoa soilik har dezan lanean ari dinenen atxiloketak…, PPSOEk bere estrategian Herri honi normalizazio politikoa atzeratzea besterik helburu ez dutela…- izan bagara, eta ez gutxi gainera, Herri honek bakea eta bere normalizazio politikoa lehen bai-lehen lor dezan lanean ari garenak.

Eta honen harira ELAk bere hausnarketa dokumentuan jasotzen duen beharra erantsi nahi dugu esandakoetara: “... abertzaleen arteko gutxiengoen elkarlanerako beharrezko baldintza izanen da, ETAren aldetik borroka armatua uztea, eta uztea aldebakartasunez, politikazko lorpenekiko loturarik egotzi gabe…”

ELAk plazaratzen dituen horiek esparru anitzetan dabiltzan zenbaitzuek aintzat hartuko dituztela pentsatzeak badu bere logika; eta honela esan ahal izatea, ezker abertzalean ematen ari den eztabaida prozesua izango dela itxaropenezko argi… . Azken bake prozesuan bitartekari arituetako bat etorri zaigu joan den aste honetan lokarriren bitartez hitzaldia ematera –nola berpiztu bake bide prozesua galderaren gainean hitzaldia ematera-; Bryan Curry-k baieztatzen zuen, inolako zalantzarik ez zuela ezker abertzalearen mundua gogoeta aldian, eztabaida sakonean zegoela… “azken hamabost hilabeteotan baitut izan –zioen- ezker abertzaleko kide ugarirekin maiztasuneko harremana, eta diot izan badela multzo zabal handia ekimen berrietarako bat egin nahi duena…, eta ekimen politikoaren arrakasta, biolentziaren amaieraren menpeko da, su etenik egon ezean ekimenak ez baitu aurrera egingo…; eta bai ETAk, bai ezker abertzaleak ulertu egiten dute hori horrela dela...”.

Horra errealitatea; esan, zuhurtziaz arituta ezin saltoka hasi bagaitezke ere, zenbait egiaztapenek digutela esaten, blokeoa darabiltenetik bestalde, izan baduela Herri honek itxaropenezko argi-sare.

Comments

ARGAZKIAK IKUSTEKO KLIKATU HEMEN

Comments

Comments

Después de que el Partido Socialista y el PP hayan votado en contra de una iniciativa del Partido Nacionalista Vasco en la que instaba al Gobierno a garantizar las ayudas del Plan Renove Mobiliario hasta el 31 de diciembre, el parlamentario nacionalista Alex Etxeberria ha denunciado que el “Gobierno de López y su socio, el PP, demuestran una falta de compromiso total y absoluta con el sector del mueble”. “No se entiende que se nieguen a seguir aplicando una medida que ellos mismos dicen que ha sido eficaz”, ha añadido.

“Hoy, el Parlamento Vasco ha rechazado la iniciativa porque, una vez más, el Partido Socialista y el Partido Popular han unido sus votos y, en esta ocasión, su pacto ha servido para impedir que se aprobara una medida que iba a ayudar al sector del mueble”, ha subrayado el parlamentario jeltzale.

En su intervención, Etxeberria ha incido en que “la demanda de ayudas ha superado con creces las expectativas del Gobierno y ahora nos encontramos con que, con la cantidad presupuestada, no se va a poder dar respuesta a todas las solicitudes. Por este motivo, considera que “garantizar las ayudas hasta el 31 de diciembre era, simplemente, cumplir con el compromiso asumido”.

En este contexto, el parlamentario del PNV ha advertido que no tiene sentido que “el Partido Socialista defienda que las medidas recogidas en el Plan Renove son un éxito y, a renglón seguido, se niegue a seguir aplicándolas”. “¿En qué quedamos? ¿Han sido un éxito o no? Y si han sido satisfactorias ¿por qué no continuar ofreciéndolas?”, ha apuntado.

En este contexto, el representante nacionalista ha señalado que “no nos negamos a que el Plan se rediseñe o se readecue o, incluso, corrija muchas de las carencias que se han identificado; lo que reclamamos es que los planes tengan continuidad”. “Reclamamos que el Gobierno atienda al sector distribuidor y al productor del mueble”, ha remarcado. En este sentido, ha afirmado que “ambos sectores están dispuestos a seguir colaborando con las instituciones vascas para aportar tanto definición como medios de forma que se consiga relanzar e impulsar distintas medidas que conduzcan a superar la crisis tan aguda en la que se encuentran”, ha concluido.

Comments

Sukaldari jardunaldien azken txanpan sartu gara.
Ostiralean arratsaldeko zazpiretan, Arzak sukaldariarekin lan egiten duen, Igor Zalakain andoaindarrak, elkarte guztiek lan egin duten baldintza berdinekin, hau da, 30€z,4 pertsonentzat afari bat nola prestatu irakatsiko digu. Egun aproposa batzokira hurbiltzeko.
Larunbatean, arratsaldeko 8.30tan, jardunaldiei afari batekin amaiera emango zaie.
Lehenengo platera Oskar Letamendi andoaindarrak prestatuko du, bigarrena batzokiko sukaldari batek eta postrearen prestaketa lana, Igor Zalakain andoaindarraren ardura izango da. Kristoren afaria.

IKUSI ARGAZKIAK

AIURRI ASTEKARIKO GAURKO ARTIKULUA

Comments

Patxi López llegó a la presidencia del gobierno regional vasco alardeando: "En mi Gobierno habrá gente que no tendrá el carné socialista."

Y seguramente no le falta razón, pero...

La hija de Rodolfo Ares, el consejero de Interior y secretario de organización de los socialistas vascos, estuvo al frente del gabinete de Empleo y Asuntos Sociales y ahora es directora de Cooperación al Desarrollo.
La esposa de José Antonio Pastor, secretario general del PSE de Vizcaya y portavoz en el parlamento regional, es jefa de protocolo de la Lehendakaritza.
El marido de la vicepresidenta primera de la Mesa del parlamento regional, Blanca Roncal, se ha convertido en director gerente del hospital de Cruces.

Cuando el viceconsejero de Transporte, Ernesto Gasco, era concejal responsable de tráfico de San Sebastián, su pareja sentimental, Íñigo Alonso, era conductor de la Compañía del Tranvía. Ahora que Gasco es viceconsejero de Transporte, Alonso ha sido nombrado director de Euskalmet, la agencia meteorológica vasca. Más parejas de hecho.

El alcalde de Portugalete Mikel Torres, brazo derecho de Patxi López en muchos asuntos, ha logrado para su compañera sentimental la dirección de Promoción y Desarrollo Empresarial de la agencia de Desarrollo Empresarial del gobierno regional.
La esposa del director de acción exterior del gobierno regional, Guillermo Echenique, ha recibido una dirección general en la consejería de Justicia y Administración Pública.
La autora del blog y del twitter de Patxi López, Nagore de los Ríos, ha pasado a ocupar la jefatura de nuevas tecnologías de Ajuria Enea. Y su marido, Iker Bilbao, es ahora gerente de Mendinet, la asociación para el progreso del desarrollo rural. Y dentro del partido, el cuñado de Patxi López, Melchor Gil, ha pasado a ser secretario de Organización del PSE en Vizcaya y miembro de la Ejecutiva."

SIN COMENTARIOS

Comments

Comments

Baina zenbaitzuetan, errealitatea ezkutatu et deformatu nahian badabiltza ere, hain gainezartzen da ezinezkoa izaten dela ezkutatzea. Hori da joan den larunbateko manifestazioarekin gertatu dena; inongo hedabidek ezin uka baitzezakeen 2002ko hartatik, azken urteotan herri honetan eman den manifestaziorik handiena izan dena, 2002ko hartan Egunkariaren itxiera dela-eta Herri honetako gehiengo zabala kalera irten ginenekoa.
Eta Herriaren erantzunak gogoetara eraman beharko du baten bat baino gehiago –baita ezker abertzalea bera ere-; zeren, zer dela-eta oraingo honetan halako jendetza kalera irten eta ez ordea Mahai Nazionala atxilotu zuteneko hartan? Sinplea da erantzuna; joan den larunbateko manifestazioan parte hartu zuten gehientsuenek uste izan dute atxilotuak egin egiten ari zirela ahalegin sendoa ezker abertzalearen baitakoak soil soilik politikaren bide demokratikoetakoak izan daitezen; hartara etorriko ETAren borroka armatuaren desagerpena.
Biolentzia armatuaren desagerpena elkarrizketatua eta pausoz pausokoa izanen dela uste dute manifestazioan parte hartu zutenek, faltsuki itxitzat eman ez dadin. Eta nabarmen antzematen dute jolasgarri bihurtu duela gaia Estatuak, garai eta aldiak berera egokituta; eta honela, ez du borroka armatuaren amaiera atzeratzeko inolako eragozpenik, hala jokatuta kontrolpean izango ez dituen mugimenduak saihestuko baditu. Horiek manifestazioa hain jendetsua izatearen arrazoiak.
Eta alderdi espainiar nagusienen –eta kontrolpean dituzten hedabideen- erantzuna haien beldurren isla da: honela ari baitziren zenbait lerroburu, “…ezker erradikalarekin atera da PNV kalera Otegi defendatzera…” edo “…ETAren estrategia politiko-militarra kalean defendatzea egozten dio Rubalkabak PNVri…”. Hortaz, ondoriozta liteke PNV partekatzen zaigula ETArekin, Aresek berak hori nahi baitzuen aditzera eman, haren hitzetan “…PNV bezperan Durangon autobusa erre dutenekin kalera irten da…” esan zuenean.
Kazetarien galderak ere adierazgarri egiten dira oso “Lizarra indarberrituko al da?...” ari direnean, edo irakurri ahal izan genuenean “… talde armatuak Lizarra 2 zuen mahairatzen EAren siglapean, PNVren parte baten kidetasuna berekin zuela…”. Hots, hemen arazo nagusia ez da ETAk erailtzen jarraituko duena; egiazko buruhaustea etortzen zaie abertzaleen arteko ekimen bateratua gauzatu litekeela antzematen hasten direnean.
Eta Garzonen epaiak jasotzen dituen azalpenak irakurrita, ez dirudi askotxori sinesgarri egiten zaizkionik –manifestaziora gerturatu zen jendetza ikusi besterik ez dago-… baina Rubalkabak bere horretan dihardu, Herri honetako gizartearen iritzia aldatu nahian. Aitor Elizaran atxilotu zutenean, Otegirekin harremanak izan zituela baitzuen adierazi; … eta prentsaurrekoa zuen eskaini, esateko “…Elizaranen atxiloketaren eta joan den astean egindakoen –Otegi, Diez…-enak- artean lotura egon bazela…” inolako daturik eman ez bazuen ere. Eta azpimarratu nahi izan zuen “arduradun zutela Elizaran ETAren jarraibideak ezker abertzaleari helarazteko”, argi utzita, ETA dela argibideak ematen dituena.
Rubalkabak beti egin ohi duena ezagun zaigula, aski seguru esan liteke datozen asteetan jasoko ditugula “…ustezko ETAkideari antzeman zaizkion dokumentuen edukia faszikuluetan”.
Susmagarriago egiten zaiguna da espainiar barne ministerioak gordeta duela –eta ederki gordeta gainera- oraintsu ezker abertzaleko militantzia eztabaidatzen ari den dokumentua, zeinaren berri Gara-ren bitartez izan dugun, eta non esaten den “…ireki bedi prozesu demokratiko berria inolako biolentziarik gabea eta kanpoko esku hartzeetatik libro…”. Eta susmagarri dela diogu, inolako zalantzarik gabe jakin badakigulako Rubalkabak izan bazuela dokumentu honen berri –ezker abertzaleak idatzi ditzakeen guztiak dituenean- eta beti egin ohi duena –prentsara filtratu- oraingoan egin ez duenean. Are gehiago, legebiltzarreko kazetariei ziurtatzen zien barne kontseilari Aresek joan den astean bertan, dokumentuaren ezagutzarik ez zuela inondik inora,
–Aresen hitzek sinesgarritasun eskasa merezi badute ere-.
Eta horiek horrela, Lopezen gobernuak erabaki du –berebiziko garrantzia emanda- Estatutuaren 30.urteurrena ospatzea –globo aerostatiko eta guzti eskatuta-.Txundigarri egiten zaigu Estatutuaren ospatze horretan aritzea zeintzuk-eta, hasiera hasieratik haren garapena eragozten aritu direnak, bidelagun, Estatutuaren aurka bozkatu zutenak –PPkoak- dituztela. Berriro ere haien errealitatea dute eraikitzen eta gainontzekoei digute sinestarazi nahi, haiek nahi duten modukoa dela egiaz Herriaren errealitatea. Egia biribila dena da, azken hiru hamarkadatan alderdi sozialistak eta popularrak gutxietsi eta indargabetu dutela Gernikako Estatutua, eta etorkizunari begira Herriaren gehiengoak eskatzen duela hitzarmen berria, zeinak jasota lekarkeen Euskal Herriaren herri aitorpena eta haren erabakitze eskubidea; 2004ko abenduaren 30ean eusko legebiltzarrean gehiengo osoz onartua zen Euskadiren Estatutu Politiko Berriak eskaintzen zuen marko hura. Horra ezkutatu nahi duten errealitatea.

Comments

Pero lo cierto es que, a pesar de estos intentos por deformar la realidad, hay veces que esta es tan clamorosa que resulta imposible ocultarla. Es lo que ha pasado con la manifestación que se celebró el pasado sábado. Ningún medio pudo ocultar que se trató de la mayor manifestación que se ha producido en este país desde que, en 2002, saliéramos una parte importante de este Pueblo para denunciar el cierre de Egunkaria.

Y la respuesta de los ciudadanos debería hacer reflexionar a más de uno –también a la izquierda abertzale-. ¿Por qué se han movilizado tantas personas cuando hace tan sólo un año, cuando detuvieron a la Mesa Nacional, el hecho pasó sin pena ni gloria? Pues la explicación es relativamente sencilla. La mayoría de las personas que participaron en la manifestación entiende que los detenidos estaban haciendo una apuesta sincera a favor de las vías exclusivamente políticas y democráticas dentro del mundo de la izquierda abertzale. Un apuesta que conllevaría la desaparición de la estrategia armada de ETA.

La gente que participó en la manifestación considera que el final de la violencia debe ser dialogado y ordenado porque, de otra manera, se corre el riesgo de que se cierre en falso el capítulo violento. Y, además, perciben que el Estado juega con esta cuestión y pretende controlar los tiempos. No tiene inconveniente en posponer el fin de la lucha armada si, con ello, consigue evitar escenarios que no puede controlar. Por todos estos motivos, la manifestación del sábado fue tan multitudinaria.

Y la reacción de los principales partidos españoles y de los medios que controlan –la mayoría de los que existen en este país- dan una idea de los miedos que les acechan. “El PNV sale a la calle con la izquierda radical en defensa de Otegi”, titulaban algunos periódicos. Rubalcaba acusaba al PNV de “defender en la calle una estrategia político-militar diseñada por ETA”. Es decir, podemos concluir que el PNV es connivente con ETA. Y Ares apuntalaba esta idea cuando afirmaba que el PNV se había manifestado con los que el día anterior habían quemado un autobús en Durango.

Las preguntas de los periodistas también resultaban ilustrativas. ¿Se va a reeditar Lizarra? Hay quien ha llegado a titular que “la banda planteaba un ‘Lizarra 2’ con las siglas de EA y un PNV marginado”. Es decir, aquí el gran problema no es que ETA siga matando, el verdadero quebradero de cabeza para el Estado es que se pueda abrir un escenario que permita la unidad de acción nacionalista.

Y, a la vista de que las explicaciones dadas en el auto de Garzón no han convencido a demasiada gente –basta con comprobar la gente que acudió a la manifestación-, Rubalcaba sigue dando argumentos para que la ciudadanía vasca cambie de opinión. Así, después de la detención de Aitor Elizaran intentó relacionar a este con Arnaldo Otegi. Y, en rueda de prensa, dijo que existía “una relación” entre el arresto de Elizaran y las detenciones de la semana pasada aunque –eso sí- no aportó ningún detalle sobre dicha relación. Pero lo que si hizo fue remarcar que Elizaran era el encargado de transmitir a la izquierda abertzale las instrucciones de ETA. Es decir, por si no nos había quedado claro ETA es la que da las instrucciones.

Teniendo en cuenta el proceder de Rubalcaba, parece lógico pensar que en las próximas semanas empezaremos a recibir una entrega por fascículos de los documentos incautados al supuesto integrante de ETA.

Lo que resulta más sospechoso es que el ministerio de Interior español haya tenido guardado a buen recaudo el documento que, en estos momentos, se está debatiendo en las bases de la izquierda abertzale y del que hemos tenido noticia por Gara. Un documento en el que la izquierda abertzale habla de abrir un proceso democrático que llegue a desarrollarse “sin ninguna violencia ni injerencia externa”. Y decimos que resulta sospechoso porque no nos cabe ninguna duda de que el señor Rubalcaba tenía en su poder dicho documento –tiene todos los que pueda redactar la izquierda abertzale- y, en contra de lo que suele ser su práctica habitual, no lo ha filtrado a la prensa. Es más, el actual consejero de Interior, Rodolfo Ares, la semana pasada, les aseguraba a los periodistas del Parlamento que no tenía ninguna noticia de la existencia del mismo. Aunque no podemos ocultar que la trayectoria de Ares también nos hace dudar de la veracidad de estas declaraciones.

Y en este contexto, el Gobierno López ha decidido celebrar por todo lo alto el 30º aniversario de Estatuto. Y nunca mejor dicho lo de “por todo lo alto” porque han contratado hasta globo aerostático. No deja de ser paradójico que celebren el Estatuto aquellos que durante los últimos 30 años han impedido que se desarrolle. Y que lo hagan, precisamente, con los que votaron en contra del mismo, con el Partido Popular. Una vez más, intentan construir su propia realidad y hacernos creer que las cosas son como ellos pretenden que sean. Pero el hecho claro es que, en estos treinta años, el Partido Socialista y el Partido Popular han devaluado el Estatuto de Gernika y, en estos momentos, la mayoría de los vascos y las vascas reclamamos un nuevo marco en el que se reconozca la existencia del Pueblo Vasco y su derecho a decidir. Un nuevo marco como el que se recogía en el Estatuto Político de Euskadi, que se aprobó por mayoría absoluta en el Parlamento Vasco el 30 de diciembre de 2004. Esa es la realidad que intentan ocultar.

Comments

Irakurleok, bestalde, jakin ezazue:
Igandean, urriaren 25-ean, 91 urte beteko dira Madrileko Gorteetako EAJ-ko diputadu eta senatoreek Woodrow Wilson Estatu Batuetako presidenteari gutuna idatzi ziotela, lehen mundu-gerraren ondorengo 'Versallesko bakean' oinarritzat hartuko zen goiburua aurrean edukiz, hau da ''edozein naziok, handi nahiz txiki izan, bere buruaren jabe izateko duen eskubidea'':

''Al cumplirse el 79 aniversario (1839) de la anulación por el gobierno español de la independencia del Pueblo Vasco, los que suscriben, diputados y senadores de las Cortes españolas, en nombre de todos los vascos que conscientes de su nacionalidad desean laborar por verle desenvolverse libremente, saludan al Presidente de los EEUU de América, que al establecer las bases de la paz mundial, las ha fundamentado en el derecho de toda nacionalidad grande o pequeña a vivir como ella disponga; bases que, aceptadas por todos los estados beligerantes, esperamos verlas aplicadas prontamente para el mejor cumplimiento de lo que la justicia y la libertad espiritual y colectiva exigen''.

Izenpetzen dute: Horn, Campion, Chalbaud, Sota, Epalza, Arroyo, Orueta, Eizagirre eta Arantzadi jaunek.

Comments

KLIKATU HEMEN

Comments

JAIME OTAMENDI: Askotan damutu izan al zaizu zerbait esan izana?

JOSEBA EGIBAR: Ez. Egia esan, damutu ez. Izan ere inori ez diot barkamenik eskatu.

J.O.: Zalaparta batzuk sortu izan dituzu…

J.E.: Bai. Batzuk propio.

J.O.: Ah bai? Hori norberak pentsatu egiten du, ‘zalaparta sortu behar diat’, ‘mahaian kolpe bat eman behar diat’?

J.E.: Bai. Komunikazioan, azken adibideak hamar egun hauetan izan ditugu. Nik pentsamendu bat eduki, nire Alderdi barruan partekatua noski, eta esateko garaian jendeak ulertzeko moduan esan behar baldin bada, askotan hitzak neurtu egin behar dira baina, aldi berean, jendeak ulertzeko moduan hitz egin behar da. Jendeak ez baldin badu ulertzen esaten duzuna, alferrikako lana da. Eta gero, ikusi ditut, adibidez, artikulu batzuk oso borobilak nire pentsamendu horretatik urrun edo gertu, eta esplikazio bat eman dutenak, eta hitza idatziz jartzen denean borobilago geratzen da, intelektiboagoa da. Komunikazioa hori da: onerako edo okerrerako daukadan gaitasuna –edo gaitza–, esandakoa ulertaraztea.

J.O.: Zer da zuretzat frakaso bat?

J.E.: Helburu bat jarri eta helburu horren ibilbidean helburu hori ez lortzea.

J.O.: Zenbat frakaso izan dituzu?

J.E.: Uste dut –eta hau ez da ihes egitea– herrigintza eta politikagintza etengabeko jarduera bat da. Beti helburu baten bila zabiltza eta helburu hori lortu nahian, beste oztopo batzuk sortzen dira. Eta eten gabe oztopoak gainditzen jardun behar duzu. Eta helburua lortzen ez duzunean ondorioak atera behar dituzu. Eta ikasgai horietatik, gauza onak eta gauza txarrak, eta besteei entzun behar diezu. Izan ere, politikagintzan eta herrigintzan talde-lana izaten da nagusiki ardatz-bidea.

J.O.: Adibidez, euskaldunok bakegintzan frakasatu egin dugu?

J.E.: Bai. Frakasatzen ari gara. Eten gabe, gainera.

J.O.: Eta? Ikasi al dugu frakasoetatik?

J.E.: Nik garbi ikusten dut. Baina nik garbi ikusteak ez du esan nahi arrazoia dudanik. Nik egiaren zati bat daukat. Pentsatzen dut –nik diodanean, guk esan nahi dut–, Eusko Alderdi Jeltzaleak edo EAJren inguruan gabiltzanok, bai militanteak bai boto-emaileak, nire iritziz, bakegintzaren inguruan Estatuak bere estrategia dauka. Pentsatzen dut, gainera, neurria hartu digula batzuei eta besteei, eta ETAri zer esanik ez. Ezker Abertzalearen barruan, ETA hortxe dabil, nire ustez gurpil zoro batean sartuta, eta horrek ez dauka etorkizunik. Orduan, Eusko Ikaskuntzaren goiburuak dioen bezala “Txikiak handia bentzi leidi asmoz eta jakitez”, handiak neurria hartu dizunean estrategia aldatu beharra daukazu. Eta garbi dagoena da, 59an ETAk asmatutako “Euskadi ta Askatasuna” eta borroka armatuaren erabilera, bere garaian instrumentala zena eta gaur egun estrukturala dena, instrumentala zenak desagertu egin behar duela. Eta ETAk ez du erabaki hori hartzen. Eten gabe hortxe dabil bueltak emanez, negoziazio bat, prozesu bat... eta nik uste dut bere hauteslegoa izan zitekeena amildegi-bidean jarri duela behin eta berriz. Eta gu ez gaude horren zain. Pentsatzen dut guk bakea behar dugula, baina ezin gaitezke egon ETAren zain. ETAk bere gogoeta egin behar du eta bere erabakia hartu. Adinez nagusi dira herri honen aurrean erabaki hori hartzeko.

J.O.: Bitartean zer egin behar da? Zer ikasi duzu ahalegin guztietatik?

J.E.: Nik uste dut indarkeriak ez duela inongo etorkizunik, hori begi-bistakoa da eta erabaki hori har dezaten, beraiei arrazoi eman gabe, bide politikoek eta demokratikoek duten baliogarritasuna guk ere mahai gainean jarri behar dugula. Horretarako esaten da ba gazteleraz “del enemigo, el consejo”, bada, ikusten da Estatua ze larritasun politikoan dabilen, Perez Rubalcaba eta gainontzeko botere guztiak. Ikusi dugu azkeneko bi urteetan ze nolako bilakaera izan duten. Alde batetik, 2006.urtean eduki zuten bake-prozesu bat, negoziazio zuzen bat ETAk eta Espainiako Gobernuak, Batasunak eta Alderdi Sozialistak, akordiorik gabe amaitu zen historia hura guztia, porrota izan zen, orduan ere frakasoa. Eta Estatuak, eten gabe neurria hartzen ari den ariketa horretan, esaten dio Ezker Abertzaleari: ja ez da nahikoa zuk indarkeria arbuiatzea edo gaitzestea; zuk politikan aritu ahal izateko, ezinbesteko baldintza da –hori Rubalcaba esan berria da, nahiz eta Idoia Mendiak, Jaurlaritzako bozemaileak, beste zerbait esan duen gaurko egunez–, indarkeria desagertzea, alegia, indarkeria desagertzen da edo zu ez zara politikan arituko. Orduan, “txikiak handia bentzi leidi”. Zure asmoa eta erabakia zein da: Espainiako Estatuaren estrategian jardutea eten gabe, jakinda bera dela handia eta zu txikia? Txikiak erakutsi behar du inteligentzia, eta ez inteligentzia bakarrik, baizik kasu honetan herri honen gehiengoarekin bat egitea.

J.O.: Arnaldo Otegi kartzelan egotea frakaso bat da?

J.E.: Nik uste dut baietz. Frakaso bat da denentzat eta nik uste dut, gauzak dauden eran egonda, Estatuak hartu duen estrategiaren eskutik, sentitzen dut hala esatea baina Arnaldo Otegi ez dugu ikusiko ja politikagintzan. Berak dituen gorabeherak eta sumarioak tarteko, Arnaldo Otegi urteetan ez da aterako kartzelatik. Estatuak hori jakin badaki. Eta Ezker Abertzaleak bere barruan zuen eztabaida horretan, Arnaldo Otegi edo Rafa Diez eta gainontzekoak egiten ari ziren apustu horretan –nahikotasunez edo ez, niri berdin zait, nik badakit zer pentsatzen dudan, alegia, beraiek pausua ematen ez badute, beraien zain ezin dugu egon gainontzeko abertzaleak eta bakegintza eta normalizazioa nahi dugunok– baina Estatuak neurri hori hartuta, erabaki batzuk hartzen baditu, uste dut Arnaldo Otegi edo Rafa Diez edo Rufi Etxeberria edo gainontzeko guzti horiek bezala pentsatzen zutenek, aurrerapausoak eman behar dituztela. Izan ere, bestela, barruko irakurketa izango da: ‘Ikusi? Esaten genuen guk hemen borroka armatua zela bide bakarra eta ez zuek zenuten sasi-politika-bide hori’. Eta hori, barruko irakurketa bat izan daitekeen bezala, Estatuak, perspektiban, irabazi egiten du apustua.

J.O.: Zuk ahalegin askotan hartu izan duzu parte, bake-negoziazioetan eta. Lizarra izango litzateke, behar bada…

J.E.: Bai, bai. Niretzako, 98tik datoz kontu hauek guztiak. Nik uste, 98an bi faktore izan zirela: bata ETAren okerreko irakurketa Lizarrari buruz. Pentsatzen zuen herri honetan sortu zen ilusio eta konpromiso guztia zela bere motxilan sartzeko, beraiek Estatuarekin ez dakit zer negoziatzeko. Eta kontrolaezina zen mugimendu hura abian zegoen heinean, esaten zuten ‘honek ihes egiten zidak, hau ez diat kontrolatzen’ eta egin zuen su-etena eten. Eta beste aldetik zegoen Estatua. Estatuak ez zuen antzeman, bere zerbitzu guztiak barne, gertatu zena gertatu zitekeenik. Eta Legebiltzarrean eta gainontzeko gizarte, herri, lurralde, nazio mailan, inoiz ikusi ez genituen ekimenak posible ziren. Eta hor alarmak piztu ziren Estatuan eta esan zuen ‘honek ezin du aurrera jarraitu’. Baina ETAk erraztu zion bidea. Eta Estatuak, ordutik, ikasgaia atera zuen eta esan zuen ‘horrelako beste bat, sekula santan ez’.

J.O.: Zuk ETAri egozten diozu baina gero ETAk idatzi izan du askotan engainatua izan zela, ez zeniotela behar adinako biderik eman…

J.E.: Zeinek, guk?

J.O.: Bai.

J.E.: Ez. Hori argituta dago. Eta nik horretan ez daukat damu izateko motiborik. Izan ere, berriro diot, bakarren batek politikan eta pertsonalki damutzeko arrazoiak baldin baditu, barkamena eskatu beharko du. Eta politikagintzan barkamena eskatzea, nik uste, posible dela eta egin behar dela hanka sartzen denean. Baina nik uste dut guk orduan borondate onez jokatu genuela. Agian iñoxo xamarrak izan ginen. Eta hori argitu genuen zuzenean ETArekin. Nik, momentuz eta tamalez, ikusten dudana da gure bitartekariak izan ziren haiek guztiak desagertuta daudela, espetxean daudela. Eta esaten duzu: honek noiz dauka irteera? Hori frakasoa da? Bai. Porrotak dira. Baina porrotetatik ikasi egin behar da, batzuek eta besteek neurria azaltzen dutelako eta horren arabera jokatu beharra dago.

J.O.: Abertzaleen arteko elkarlana posible da?

J.E.: Bai. Nik uste dut, gainera, beharrezkoa dela. Baina ez edozein baldintzatan. Ni ez nago prest, atzera hemen prozesu bat abian jarri zeina, atzetik ETAk zaindu edo tutelatuko duena. Ez, jaunak. Bukatu da, bukatu da. Badakit Batasunak ez duela inongo erantzukizunik ez ETAren jardunbidean ez ETA desagerrarazteko erabakian. Ez dauka, hala da. Baina era berean diot, indarkeriaren aurrean Batasunak baduela gaitasun bat, erabili nahi badu, indarkeria bere tokian jartzeko eta jardunbide politikoan aurrera egiteko. Eta ETAk berean jarraitu nahi baldin badu, Ezker Abertzaleak ganoraz eta egoki – txukun jokatu nahi baldin badu politikagintzan, kalifikatu egin beharko ditu kasuan ETAk ekintzak burutzen baldin baditu. Eta nik hori ez diet barkatuko ez eskertuko, ez-ez; politikan tajuz jokatu behar da. Batasunako jende honek, adibidez, aurreko astean espetxeratuak izan zirenak baina bere estrategia hori jarraitzeko prest zeudenak, momentu honetan ETAk beste zerbait erabakitzen duelako etxean sartzen baldin badira, ba hor konpon! Baina ez da herri honek eskatzen duena. Gero bidelagun izango garen ala ez, denborak erakutsiko du… zein den abertzalea, zein den ezkertiarra, zein independentista eta zein inoxidablea. Ikusiko dugu. Hori denborak erakutsiko du. Baina fenomeno bati, ETAren indarkeriazko estrategiaren aurrean iritzia hartzeko era badaukate.

J.O.: Garbi dago. Abertzaleen arteko elkarlana ez da izango ETAren tutela dagoen artean.

J.E.: Beno, izango da gainontzeko abertzaleon arteko lana. Eta ez da gutxi! Herri honek azkeneko hamarkadan eduki duen jarduera politikoan beste abertzaleok egon gara. Eta kasu batzuetan izan gara hirukoa Jaurlaritzan… beste batzuetan hirukoa + Aralar… une honetan Aralarrek beste itzal bat du. Hortxe ibili gara.

J.O.: Estatutuak 30 urte datorren igandean. Frakaso bat izan da Estatutua?

J.E.: Ez, ez.

J.O.: Ez duzue ospatu behar…

J.E.: Ez dago ospatzeko motiborik. Esan nahi dut Estatutuaren sorreran 79an izan zen. Momentu eta garai politiko bati erantzuteko tresna politiko bat izan zen, eta garbi dago bere garapenean itzal asko daudela. Erkidego Autonomoa hezurmamitzeko tresna baliagarria izan da. Orain ja ez da konpetentzi kontua. Estatua, kolpearen ondoren asmatutako LOAPAren eskutik, nahiz eta inkonstituzionala izan, hustutzen saiatu da. Iritsi gara iritsi garen punturaino eta une honetan Alderdi Sozialista eta Alderdi Popularra mapa elektorala kontrolatu eta murriztu ahal izan dutelako, agintera iritsi dira eta esaten dute Estatutuaren eguna ospatu behar dela. Bada, guk iruzurrik ez dugu ospatzen. Iruzurraren erantzukizuna, gainera, beraiena da. Hasteko, Alderdi Popularra. Alderdi Popularrak, bere garaian Alianza Popularrek, Estatutuaren kontra bozkatu zuen. Orain kontsensuan omen dago. Zergatik dago kontsensuan? Estatutua gutxituta dagoelako. Izan behar zuena ez delako. Eta Alderdi Sozialistak, hasierako garai hartako interpretazioa hankamotz utzi du. Eta gauza bera esan daiteke Segurantza Soziala edo lan arloko konpetentziez ariko bagina ere. Orduan, beraiek pentsatzen dute horrek Estatu-eredu bat ixten duela eta horrekin zazpi giltzaz ixten dutela Estatutuaren erreformaren aukera. Eta hori ospatzera doaz.
Orain 170 urte izan zen Foruen lehen abolizioa. Orain 30 urte izan zen Estatutuaren onarpena. Eta orain urtebete izan zen Espainiako Gobernuak debekatu zuen Kontsultaren eguna.

J.O.: Hori galdetu behar nizun. Egin ez zen Kontsulta. Beste frakaso bat.

J.E.: Beno, ez zen egin. Frakasoa izan daiteke zuk esaten baldin baduzu ‘hau lortzen dugu edo pikutara goaz’. Nik uste dut herri baten historian mugarriak jartzea oso inportantea dela, eta gizarteari erreferentziak ipintzea ere garrantzitsua dela. Azken hamarkada honetan, Ibarretxe lehendakariak hain zuzen ere, pertsonalizatu baldin badaiteke eta uste dut Ibarretxe lehendakaria izan dela horren erreferentzia nagusia, bai Estatutu Politiko berria onartu zen garai hartan, 2004ko abenduaren 30ean onartu zen Estatutu berri hura, hortxe dago. Legebiltzarrean onartuta dago! Eta esan dezakezu ‘bai, baina horrek Madrilen ez zuen ibilbiderik izan’. Bai, bai, nahi duzuna. Baina hori, Aldizkarian argitaratuta dago eta Eusko Legebiltzarrak, bere erabateko gehiengoaren eskutik, azaldu zuen azaldu zuen posizioa eta proklama. Eta handik urte batzuetara etorri da Kontsultaren ebazpena, legea. Horiek mugarriak dira. Eta herri baten historian ezinbesteko mugarriak. Eusko Alderdi Jeltzaleak pentsatzen dugu abertzaletasunak, bere osoan zer egin behar duen esateko gu ez gara gai; guk, gure neurrian eta egiarekin, azaltzen dugu azaltzen duguna. Eusko Alderdi Jeltzaleak mugarri horietatik ez du atzera egingo, ez du egingo! Garaia iritsiko da ala ez da, masa kritikoa edukiko dugu ala ez dugu edukiko, baina EAJren mugarriak horiek dira. Adibidez, Estatutuaren inguruan, garbi dagoena da, guk indarrean dagoen Gernikako Estatutuaren garapena exijitzen dugula. Baina, tira, hori sozialistei eta alderdi popularrekoei eskatzea, alferrikako lana da. Gero, badakigu Estatutu berri bat onartu genuela Legebiltzarrean. Guk ez dugu pausu bat emango gaur egun indarrean dagoen Estatutua aldatzeko bidean, Estatutu proiektu bat onartuta daukagulako. Besteek eman nahi badute, indarrean dagoen Estatutua aldatu nahi badute, gaur egun gehiengo absolutua daukate sozialistek eta popularrek, Parlamentu mugatu batekin, noski, nahiz eta beraiek aitortu ez. Eta orain urtebete erabaki genuen, besteak beste, herri honen iritzia jakitea ezinbestekoa zela eta behar-beharrezkoa zela eta Kontsultaren gaia. Hor daude mugarriak. Garai berriak etorriko dira eta politikan gaur egun gabiltzanok, porrotaren ondoren beste porrot bat baldin badaukagu, etorriko da bakarren bat gure posizioa gainditu eta zuzenduko duena.

J.O.: Baina Kontsulta ez zen porrota izan, ez zen frakaso bat izan zuretzat.

J.E.: Ez da izan…

J.O.: Noiz aterako duzue Kontsultaren kontua?

J.E.: Beno, nik uste dut aukera bat aurkitu behar dugula. Nik hor autokritika bat egin dut orain baino lehenago ere. Bai Estatutu Politiko berria bai Kontsultaren legea atera genituen, Legebiltzarrean posible zen hori aurrera ateratzea eta hala ziurtatu zen, baina, nire ustez, ezinbestekoa eta beharrezkoa den gizarte-mugimendua ez genuen behar bezala astindu.

J.O.: Edo beste era batera esanda: gizarteak behar ez zuen zerbait jarri zenuten abian.

J.E.: Ez, ez. Alderantziz. Nik uste dut gizarteak bere lekukotasuna azaldu behar duela, sentitu egin behar dela eta politikook eta herrigintzan gabiltzanok, porrot egin nahi ez baldin badugu, izan behar dugula gizartearen exijentzia edo eskakizun horien isla.

J.O.: Ibarretxe ez lehendakari izatea, Puerto Ricon egotea, frakaso handi bat da zuretzat?

J.E.: Ez, Gasteizen dago.

J.O.: Ah, Gasteizen dago…baina Puerto Ricon izan da.

J.E.: Standfordera doa eta etorriko da. Baina hortxe dago.

J.O.: Ez dago Ajuria Enean.

J.E.: Ez dago Ajuria Enean. Ajuria Enean dago Patxi…

J.O.: Hori frakasoa handi bat da?

J.E.: Beno, bai, frakasoa da. Niretzako mingarria izan da hori. Mingarria izan da, besteak beste, Patxi Lopezek, lege onez, herri honetan bozka guztiak kontuan hartu izan balira ez zelako egongo Ajuria Enean baina hauek garbi daukate: hauek iritsi dira Ajuria Eneara eta bertan gelditzeko asmotan etorri dira. Eta horretarako ezinbestekoa da, besteak beste, gaur egun mugatua edo mugatua den mapa elektoral hori mantentzea, bai 2011.urtean, eta 2013.ean eta 2015.ean. Eta esaten dute, ‘nola mapa hori ezin den aldatu soziologikoki eta elektoralki, bozkatzen du bozkatzen duen bezala, garbi dago Patxi Lopezek legealdi bat, bi edo hiru beharko dituela euskal gizarteak iritzia alda dezan. Orduan, horretan dabiltza. Hori da Estatu-estrategia baten eskutik egin duten apustu politikoa.

J.O.: Eta frakasoen gainean ari garen honetan, ja bukaera-bukaeran, frakaso pertsonal bat, EBBko presidente ez izatea frakaso bat izan da zuretzat?

J.E.: Ez, ez, ez. Nik lehia hura hartu nuen oso modu onean. Botoak, izan ziren botoak izan ziren. Gero, ordezkariek bozkatutakoa beste gauza bat da. Baina gertatua gertatu ondoren, bere garaian Josu Jon presidente hautatua gertatu zenean, nik elkarlanerako prestutasun guztia azaldu nion. Eta, beno, horretaz ez dut hitz egin nahi. Lau urte pasa ziren eta Josu Jon ja ez dago.

J.O.: Nola dira harremanak oraingo presidentearekin, Urkullurekin?

J.E.: Onak, onak. Nik uste dut talde-lanean aritzeko modua erakutsi dugula eta horretan gabiltza.

J.O.: Galdera facebooken…
Mezulariko kazetari-esataria: Jonek idatzi digu eta berak dio “gazteak politikatik gero eta urrutiago daudela esaten da, pasotak direla, ez zaiela politikarik interesatzen. Zer eskaintzen die gazteei alderdi politiko batek hara gertura daitezen”?

J.E.: Egia esan, hor aitorpen bat egin behar da. Lehen eliz-kontuez aritu zarete Bizkaiko Bikarioarekin [Vatikanok Eliza Anglikanotik Eliza Katolikora igaro nahi dutenentzako ateak zabaltzeaz eta nolako eragina izango duen elkarrizketa laburra egin dio Jaime Otamendik Angel Mari Unzueta Bilboko Bikario Nagusiari], eta Elizak ere hustutzen ari dira. Eta politikara edo herrigintzara jendea hurbiltzea gero eta zailagoa da, eta gazteek ikusten gaituzte urrutiko kontu bat bezala eta politikaren zirkuito horretan eten gabe gabiltzan pertsonak edo politikoak bezala. Nik gazte horri esango nioke: begira, politikagintzak bere gogoeta eta berrikuntza ere behar ditu; herri bat maitatzeko mila era daude eta hartu dezala berak herri hau maitatzeko hobekien ikusten duen era, berdin zait kultura, euskara, kirola… eta politikagintza, nahiz eta une honetan urruti sentitu, politikak eragin handia du gizarte baten antolakuntzan eta herri baten etorkizunean ere bai. Eta nahi duen hautua egin dezala. Nik garbi daukadana da, abertzale bezala, niretzat ez direla arerioak beste indar abertzaleak, handiak ala txikiak izan. Beste gauza bat da bidean batera ibiliko garen ala ez, estrategiak tarteko. Baina herri hau maite baldin badu, alor ezberdinak daudela maitatzeko, eta politika horietako bat dela. Eta politikak asko egin dezakeela herri honen etorkizunari begira.

J.O.: Kontu asko esan eta zabaldu ditugu. Honetantxe utziko dugu. Dena dela, bakearen ikuspegitik oso etorkizun iluna jarri diguzu, ez?

J.E.: Beno, bakea. Bakearen definizioa da iluna. Hemen bakea, lau atentatu urtean zehar agoantatzea zaila da? Hori da bakea? Eta Espainiako Gobernuak garbi daukana da ETAren lau eraso, bost, zortzi eraso –lehen izaten ziren 70 hildako urtean– agoantatzeko kontua dela. Bakarren batek definitzen badu bakea ‘nik hilketak egiteko dudan ahalmena eta besteak erantzuteko duen ahalmena’ ni joko horretan ez naiz sartzen. Herri honek behar duena da behin betirako bake-prozesu bat eta erabaki hori ETAk hartu behar du. Ez Rubalcabarekin negoziatuta, baizik bere buruari begiratu eta esan ‘nik herri honi zerbait zor zioat eta bakea eskaintzea erabaki behar diat, eta politikari bidea eman’. Eta politikari bidea eman nahi dioten horiek, ETAk erabakitzen duena erabakitzen duela, egin dezatela aurrera. Eta garbi eduki dezatela: gu ez garela inoren zain geratuko.

J.O.: Gaur garbi geratu da zein mezu ekarri duzun eta norentzat ekarri duzun…

J.E.: Beno, garbi geratu baldin bada ez dago gaizki.

J.O.: ETArentzat eta alto jotzeko…

J.E.: Nik mezua ekartzen dut aurreko larunbatean Donostiako kaleetan ibili ginen pertsonentzat [Arnaldo Otegi eta Rafa Diez, besteak beste, atxilotu (2009-10-13) eta kartzelan sartzeko agindu zuen (2009-10-16) Baltasar Garzonek, ETAren esana eginez Batasunaren Mahai Nazional berria osatzen ari zirela egotzita eta horri erantzunez, ELA, LAB, ESK, EST/EILAS, EHNE eta HIRU sindikatuak manifestazioa deitu zuten Donostian 2009-10-17an, “Askatasunaren alde. Eskubide guztiak guztiontzat” goiburuaz].

J.O.: Joseba Egibar, eskerrik asko.

J.E.: Zuei!

Comments

Para poder mantener el actual esquema de poder en el Parlamento Vasco, el PSOE y el PP tienen que mantener el mapa electoral “recortado o amputado” porque “saben que, si no, se acaba el juego”; “y es que los números no les dan y saben que están gobernando en un escenario en el que la mayoría social y política es abertzale”, ha señalado Joseba Egibar.

Frente a un Partido Socialista que siempre apostó por un final dialogado de la violencia pero que, en este momento, “va a un puro y duro final policial”, “nosotros seguimos pensando en un final dialogado y ordenado de la violencia, siempre que ETA manifieste inequívocamente su decisión de abandono definitivo de la estrategia armada”, ha señalado Joseba Egibar. “Porque todos sabemos que, en procesos de este tipo, si no se cierran bien determinadas cuestiones la violencia rebrota”, ha añadido.

Para el portavoz jeltzale es, precisamente, esa “apuesta decidida y definitiva a favor de un final dialogado y ordenado de la violencia” y la posición contraria a la violencia los elementos que consiguieron movilizar a las miles de personas que –al margen de adscripciones políticas- participaron en la manifestación del pasado sábado para denunciar las detenciones de Arnaldo Otegi y otros dirigentes de la izquierda abertzale. “En apoyo de quien pueda apostar por esa decisión de salto a la política y vulnerados derechos básicos –como pueden ser el de reunión o asociación- damos un paso al frente”, ha subrayado.

En relación con las detenciones, Egibar ha incidido en que “lo que llama la atención” es que se hagan en un contexto en el que “todo el mundo decía que los detenidos estaban en esa apuesta definitiva o cuasi definitiva de lo que podía ser una salto a la política y una desaparición de la estrategia violenta”.

En una entrevista en Onda Vasca, el burukide ha recordado que, en el último proceso de paz, el propio Rodríguez Zapatero dijo que “la política puede hacer mucho por y para la paz”. “Entonces, si desde la política no hacemos esa apuesta y dentro de ese mundo a quienes desde la política y para poder transitar y hacer política se les corta el camino, evidentemente, no sólo provoca sospechas, yo creo que hay convicciones de la gente que se pregunta ¿aquí se quiere el final de esto o se quiere posponer o retrasar en el tiempo para que la solución llegue cuando deba llegar?”, ha enfatizado.

Joseba Egibar ha puesto el acento en el cambio de posición del Partido Socialista, que ha pasado de apostar por una salida dialogada de la violencia a defender un final policial. En este sentido, ha advertido que Pérez Rubalcaba “está poniendo más escalones” cuando dice que aunque la izquierda abertzale condene la violencia si existe ETA no va a conocer la política. “Con lo cual está dando una señal de debilidad política o democrática porque si hasta ahora era imprescindible exigir la condena o rechazo a la violencia y, ahora, ni siquiera la condena o el rechazo de la violencia bastaría para poder surcar el umbral de la legalidad estamos hablando de otras cosas”, ha apuntado.

Para el PNV, “la conclusión es clara: aquí el Estado, el Partido Socialista y el Partido Popular, no quieren que se pongan en marcha procesos que escapen a su control”. Y como lo sucedido esta última semana les hace revivir “el fantasma de Lizarra” y les recuerda que en el 98 no pudieron controlar la política, deciden actuar “sacando a estos del campo de juego”, ha explicado.

En el fondo, todas estas actuaciones se enmarcan dentro de la estrategia de Estado compartida por el PSOE y el PP. Una estrategia que ha dado lugar al pacto entre el Partido Socialista y el PP en Euskadi. En referencia a dicho acuerdo, Egibar ha señalado que “es un pacto de hierro, concebido desde Madrid y con vocación de proyectarse en el tiempo”. “Para poder mantener el actual esquema de poder en Ajuria Enea y en Lakua, en el Parlamento Vasco, en definitiva”, tienen que mantener el mapa electoral “recortado o amputado” porque saben que, por lo demás, se acaba el juego ", ha remarcado. "Y es que los números no dan y saben que están gobernando desde ese esquema en un escenario en el que la mayoría social y política es abertzale”, ha concluido.

En relación con esta amputación del cuerpo electoral vasco, ha señalado que el “mapa ya esta alterado “ y el Partido Socialista y el PP “pretenden que eso se metabolice en la sociedad vasca como si no ocurriera nada”: “En lo que se refiere al Parlamento vasco todos sabemos que la posibilidad de acceso al Gobierno que han tenido ha sido merced a una amputación previa del mapa electoral y, consiguientemente, de una falta de representación en escaños en ese Parlamento”, ha puntualizado. Ha añadido que “para poder consolidar ese estatus de Gobierno en otros ámbitos institucionales precisan, inexorablemente, también de ese mapa electoral amputado; con lo cual, mucho me temo que para el 2011 han echado cuentas”. Y sus cuentas se resumen de la siguiente forma: si la izquierda abertzale no da el paso a la política “o por falta de decisión o porque existen inconvenientes o porque” el Estado “lo puede impedir” tendrán más probabilidades de consolidar un esquema de gobierno en clave PSOE-PP. “Yo creo que ese es el cálculo que tienen hecho”, ha finalizado.

Comments

Asistimos en los últimos años a una intensificación de las técnicas del divide y vencerás. Estas actuaciones se expresan en una serie de medidas que el poder español, independientemente de su titular, y con formas más bruscas o más refinadas, se vienen adoptando:

1. Ley de partidos. Mediante esta Ley están dirigiendo en la actualidad los palos contra la autodenominada izquierda abertzale cuando, como se deduce de su preámbulo, a quien va dirigida es al abertzalismo en su conjunto. De hecho se cita más a EAJ-PNV que a ETA

2. Ilegalización de HB y su entorno sin demostrar culpabilidad que no sea la basada en la afirmación, no demostrada, de que sea lo mismo que ETA.

3. Cercenar el electorado abertzale ilegalizando a un sector numeroso del mismo. De esta forma la representación españolista en el parlamento de Gasteiz toma una importancia que no le corresponde. Es decir, PSOE y PP se benefician del terrorismo.

4. Impedir, deteniéndoles en el curso de una reunión, que personas de la llamada izquierda abertzale puedan impulsar un partido no violento. Según destacados miembros del PSOE y de su gobierno en Gasteiz, lo que ellos llaman izquierda abertzale no podrá participar en las elecciones aunque condenen el terrorismo.

5. El destacado miembro del PSOE y de su gobierno en Gasteiz, el Sr. Ares, señala que “de momento” no van contra el sindicato LAB. Esa expresión quiere decir que están manipulando para ir a por ellos posteriormente.

6. Posteriormente irán a por otros. Poco a poco. Dividiéndonos para vencernos

Mientras tanto, nosotros nos hemos convertido en nuestro peor enemigo. Estamos inmersos en una lucha por eliminar a quienes nos estorban. Son fuerzas del País las que coinciden con las españolas en evitar que el partido mayoritario de este pueblo siga gobernando las instituciones vascas. Nos dejamos dividir, les ponemos la victoria en bandeja. Unos partidos excluyen a otros, aunque sean los mayoritarios, para impulsar actuaciones en común. Cómo se quiere obtener así una mayoría?

Por ello mi satisfacción por la presencia de todas las fuerzas abertzales en la manifestación del pasado fin de semana en Donostia. Es un primer paso que se debe potenciar. Es cierto que algunos gritaron consignas contra EAJ-PNV. Eso, aunque nos repugne, no nos debe importar a los que militamos en este partido. Pasos como el de este fin de semana pueden hacer renacer la mutua confianza entre todos nosotros. Pasos como este pueden permitir que avancemos en la unión para crear un clima propicio para operaciones más amplias que, considero, deben basarse en unos principios elementales y necesarios:

1. Respeto entre todos.

2. Respeto a la vida, integridad y honor de todos.

3. Reconocimiento sincero de lo que cada cual representa a la hora de llegar a acuerdos.

4. Amplitud de miras para no “pasar el rodillo” del mayoritario sobre los demás.

5. Que ningún partido se desmarque de la unión para atender a promesas procedentes del poder español que los demás no las consideran positivas.

6. Que ningún partido se desmarque de la unión por no considerar positivo aceptar acuerdos con el poder español cuando los demás sí lo consideran.

La unión abertzale puede ser decisiva a la hora de construir País. Con dicha unión y por medios exclusivamente democráticos, podemos llegar a obtener cotas de libertad que hace siglos que no tenemos. Pero esta construcción no debe realizarse contra nadie. Desde esta unión debemos trabajar para estructurar un País que, aunque electoralmente sea mayoritariamente abertzale, sin embargo, es complejo. Existen inmigrantes de muy diverso origen tanto en el tiempo como geográfico. Y ese complicado entramado debe ser integrado en un solo pueblo: el Pueblo Vasco de los siglos XXI y XXII.

JOSU IKATZATEGI
EAJko ALDERDIKIDEA

Comments

Eta erantzuna –Ares jaunari gustatzen ez bazaio ere- bistakoa da: Estatuari ez zaiolako interesatzen ETAk bere armak uzterik, ETA desagertzerik. Eta zergatik ez dute ETA desagertu dadin nahi? Borroka armaturik gabeko eszenatokian, aukera sortzen zaiolako Herri honi Estatuak kontrolatzen ez dituen mugimenduak abian jartzeko.

Askotan esan izan dugu Lizarra Garaziko gure hitzarmenak piztu zuela baita ere, PSOE-PP ren arteko estrategia bateratua. Eusko Legebiltzarrean Ibarretxeri botoa ematen Josu Urrutikoetxearen argazkiak, Espainiako alarma guztiak piztu zituen. Legebiltzar hartan nagusitzen zen gehiengo abertzale hura, oso beldurgarri egin zitzaion Estatuari, sinestuta baitzegoen sekula santan gauzatuko ez zela ekimen bateratu abertzalerik.

Gure Herriaren historian iragana eta geroa -ordura artekoa eta ordutik aurrerakoa- bereizi zituen gertakaria izan zen Lizarra Garazi; eta gertatuak gertatu, azken hamarkadan geure Herriaren bakea eta normalkuntza prozesuetan eman diren aurrera pausoak garrantzitsuak izan dira oso.

Bake bidean, Lizarra Garaziko hartan, borroka armatua ezinbestekotzat ikusten zutenetatik asko konturatu zitzaizkigun, soilik politika eta demokrazia bide hartuta lehenago egiten genuela herri bezala aurrera.

Eta normalkuntza politikoa lortu ahal izateko garbi azaldu zitzaigun, guztiok geure eginda barneratu genuen ideia: gatazka politikoa askatzeko nahitaez aitortu beharko zela Euskal Herriaren herri izaera, eta hortaz bere autodeterminazio eskubidea.

Baina esan bezala, Lizarra Garazik ere ekarri zuen Estatuaren esaneko diren alderdien ekimen bateratua; PPk eta PSOEk akordioa zuten hitzartu, non bazterrean utziko zituzten Espainiako haien desberdintasunak euskal arazoari zegozkionak eutsi beharko zituztenean. Eta honela hitzartu zuten geure Herri honetan ez zegoela inolako gatazka politikorik, biolentziazkoa zela soilik arazoa. Haien lehenengo helburua euskal abertzaletasuna erakundeetatik kanpo uztea izan zen, eta horretarako –lotsagabekeria guztiz- herri honetako lagun multzo bati, haien askatasun eta eskubideak moztuta, legez kanpo izendatu zuten ezker abertzalea. Jakin bazekiten hura zela legebiltzarreko zenbakiak haien aldekoak izan zitezen, modu bakarra. Eta hauteskundeak Eusko Alderdi Jeltzaleak irabazi bazituen ere -84 mila botoen alde- hitzarmena sinatu zuten, zeinari esker Patxi Lopez izanen zen Lehendakari, herri honetako gehiengo politiko eta soziala abertzalea dela aintzat hartu gabe.

Baina PPSOE-estrategia bateratuak ez du esandakoetan bere azkenik; denbora da orain behar dutena haien azken helburua lortzeko, euskal bereizitasuna urardotzeko –diluitzeko-. Eta hortxe dituzte Rubalcabak eta Mayor Orejak, Arnaldo eta gainontzekoak haien planak hankaz gora bota nahian. Zer gertatuko baitzen ezker abertzalearen barne munduan jorratzen ari zirenak fruitu onekoak izan, eta ETAk –behin betiko- bere armak uztea adostuko bazuen? Zer gertatuko baitzen ezker abertzaleak –bere osotasunean- soilik eutsiko balio politika eta demokraziazko bideari? Zer egingo zuten orduan Perez Rubalkabak, Zapatero presidenteak eta euskal sozialistek? Nola beharko zuten arrazoitu ezker abertzalea ezin aurkeztuko zela datozen hauteskundeetan?

Guztia horretan datza: Estatuak ezin onar dezakeela kontrolpean izango ez duen eszenatokiren aterik irekitzerik. Esatea gogorra bada ere, egia biribila da ETAren desagerpena interesatzen ez zaiena; eta, etika eta moral ukipenetik harago, politikoki ETAren biolentziak euskal abertzaletasunari egiten dio egiaz kalte; …. eta batzuen kalteko, besteen onurako…, oreka hor dago. Noren onurako? Atxiloketak agintzen dituzten horienganako, ezker abertzaleak politikarik ezin egin dezakeela esan dutenenganako, ETAren biolentzia gaitzetsita ere.

Horra errealitatea. Horrexegatik sutan jartzen dira, Ares eta atzetik duten hedabide talde guztia, Egibarrek ageriko egiten duenean; eta irainka ari dira. Baina GBBren presidenteak esan bezala, darabilten mihi-dantza, haien argudio faltaren isla da.

Kakoa orain ETAk egingo duen horretan dago. Ikusteke dago erreakzionatuta, ETA jabetuko ote den borroka armatuari eutsiko badio, soilik Estatuari –aurka ari zaionari- egingo diola mesede; eta aldiz politika eta demokraziazko bideetatik soilik eginda, ateak irekiko direla, eta zabal irekiko, adostasuna lortzeko Herri hau izan badela defendatzen dugunen artean, haren erabakitze eskubidearen aldekoen artean. Jakin baita, aurkaria, gomendioetarako… .

Horiek, ez aipatzeagatik herri honetako gehiengoak duela askotxo eskatua diola, utzi ditzala bere armak behin betiko.

Comments