Andoaingo EAJ - PNV de Andoain

Joseba Egibarren adierazpenak, EIn, Jaime Otamendi kazetariarekin MEZULARIA saioan.

eajandoain @ 16:08

Hementxe daukazue, Jaime Otamendik EIko mezularia saioan egindako elkarrizketaren transkripzioa. Bertan egungo egoera politikoaz, kontsultaz, Ibarretxez, eta gure alderdiaz mintzatzen da.
Irakurri beharreko elkarrizketa.
KLIKATU behean eta ea zer iruditzen zaizuen.

JAIME OTAMENDI: Askotan damutu izan al zaizu zerbait esan izana?

JOSEBA EGIBAR: Ez. Egia esan, damutu ez. Izan ere inori ez diot barkamenik eskatu.

J.O.: Zalaparta batzuk sortu izan dituzu…

J.E.: Bai. Batzuk propio.

J.O.: Ah bai? Hori norberak pentsatu egiten du, ‘zalaparta sortu behar diat’, ‘mahaian kolpe bat eman behar diat’?

J.E.: Bai. Komunikazioan, azken adibideak hamar egun hauetan izan ditugu. Nik pentsamendu bat eduki, nire Alderdi barruan partekatua noski, eta esateko garaian jendeak ulertzeko moduan esan behar baldin bada, askotan hitzak neurtu egin behar dira baina, aldi berean, jendeak ulertzeko moduan hitz egin behar da. Jendeak ez baldin badu ulertzen esaten duzuna, alferrikako lana da. Eta gero, ikusi ditut, adibidez, artikulu batzuk oso borobilak nire pentsamendu horretatik urrun edo gertu, eta esplikazio bat eman dutenak, eta hitza idatziz jartzen denean borobilago geratzen da, intelektiboagoa da. Komunikazioa hori da: onerako edo okerrerako daukadan gaitasuna –edo gaitza–, esandakoa ulertaraztea.

J.O.: Zer da zuretzat frakaso bat?

J.E.: Helburu bat jarri eta helburu horren ibilbidean helburu hori ez lortzea.

J.O.: Zenbat frakaso izan dituzu?

J.E.: Uste dut –eta hau ez da ihes egitea– herrigintza eta politikagintza etengabeko jarduera bat da. Beti helburu baten bila zabiltza eta helburu hori lortu nahian, beste oztopo batzuk sortzen dira. Eta eten gabe oztopoak gainditzen jardun behar duzu. Eta helburua lortzen ez duzunean ondorioak atera behar dituzu. Eta ikasgai horietatik, gauza onak eta gauza txarrak, eta besteei entzun behar diezu. Izan ere, politikagintzan eta herrigintzan talde-lana izaten da nagusiki ardatz-bidea.

J.O.: Adibidez, euskaldunok bakegintzan frakasatu egin dugu?

J.E.: Bai. Frakasatzen ari gara. Eten gabe, gainera.

J.O.: Eta? Ikasi al dugu frakasoetatik?

J.E.: Nik garbi ikusten dut. Baina nik garbi ikusteak ez du esan nahi arrazoia dudanik. Nik egiaren zati bat daukat. Pentsatzen dut –nik diodanean, guk esan nahi dut–, Eusko Alderdi Jeltzaleak edo EAJren inguruan gabiltzanok, bai militanteak bai boto-emaileak, nire iritziz, bakegintzaren inguruan Estatuak bere estrategia dauka. Pentsatzen dut, gainera, neurria hartu digula batzuei eta besteei, eta ETAri zer esanik ez. Ezker Abertzalearen barruan, ETA hortxe dabil, nire ustez gurpil zoro batean sartuta, eta horrek ez dauka etorkizunik. Orduan, Eusko Ikaskuntzaren goiburuak dioen bezala “Txikiak handia bentzi leidi asmoz eta jakitez”, handiak neurria hartu dizunean estrategia aldatu beharra daukazu. Eta garbi dagoena da, 59an ETAk asmatutako “Euskadi ta Askatasuna” eta borroka armatuaren erabilera, bere garaian instrumentala zena eta gaur egun estrukturala dena, instrumentala zenak desagertu egin behar duela. Eta ETAk ez du erabaki hori hartzen. Eten gabe hortxe dabil bueltak emanez, negoziazio bat, prozesu bat... eta nik uste dut bere hauteslegoa izan zitekeena amildegi-bidean jarri duela behin eta berriz. Eta gu ez gaude horren zain. Pentsatzen dut guk bakea behar dugula, baina ezin gaitezke egon ETAren zain. ETAk bere gogoeta egin behar du eta bere erabakia hartu. Adinez nagusi dira herri honen aurrean erabaki hori hartzeko.

J.O.: Bitartean zer egin behar da? Zer ikasi duzu ahalegin guztietatik?

J.E.: Nik uste dut indarkeriak ez duela inongo etorkizunik, hori begi-bistakoa da eta erabaki hori har dezaten, beraiei arrazoi eman gabe, bide politikoek eta demokratikoek duten baliogarritasuna guk ere mahai gainean jarri behar dugula. Horretarako esaten da ba gazteleraz “del enemigo, el consejo”, bada, ikusten da Estatua ze larritasun politikoan dabilen, Perez Rubalcaba eta gainontzeko botere guztiak. Ikusi dugu azkeneko bi urteetan ze nolako bilakaera izan duten. Alde batetik, 2006.urtean eduki zuten bake-prozesu bat, negoziazio zuzen bat ETAk eta Espainiako Gobernuak, Batasunak eta Alderdi Sozialistak, akordiorik gabe amaitu zen historia hura guztia, porrota izan zen, orduan ere frakasoa. Eta Estatuak, eten gabe neurria hartzen ari den ariketa horretan, esaten dio Ezker Abertzaleari: ja ez da nahikoa zuk indarkeria arbuiatzea edo gaitzestea; zuk politikan aritu ahal izateko, ezinbesteko baldintza da –hori Rubalcaba esan berria da, nahiz eta Idoia Mendiak, Jaurlaritzako bozemaileak, beste zerbait esan duen gaurko egunez–, indarkeria desagertzea, alegia, indarkeria desagertzen da edo zu ez zara politikan arituko. Orduan, “txikiak handia bentzi leidi”. Zure asmoa eta erabakia zein da: Espainiako Estatuaren estrategian jardutea eten gabe, jakinda bera dela handia eta zu txikia? Txikiak erakutsi behar du inteligentzia, eta ez inteligentzia bakarrik, baizik kasu honetan herri honen gehiengoarekin bat egitea.

J.O.: Arnaldo Otegi kartzelan egotea frakaso bat da?

J.E.: Nik uste dut baietz. Frakaso bat da denentzat eta nik uste dut, gauzak dauden eran egonda, Estatuak hartu duen estrategiaren eskutik, sentitzen dut hala esatea baina Arnaldo Otegi ez dugu ikusiko ja politikagintzan. Berak dituen gorabeherak eta sumarioak tarteko, Arnaldo Otegi urteetan ez da aterako kartzelatik. Estatuak hori jakin badaki. Eta Ezker Abertzaleak bere barruan zuen eztabaida horretan, Arnaldo Otegi edo Rafa Diez eta gainontzekoak egiten ari ziren apustu horretan –nahikotasunez edo ez, niri berdin zait, nik badakit zer pentsatzen dudan, alegia, beraiek pausua ematen ez badute, beraien zain ezin dugu egon gainontzeko abertzaleak eta bakegintza eta normalizazioa nahi dugunok– baina Estatuak neurri hori hartuta, erabaki batzuk hartzen baditu, uste dut Arnaldo Otegi edo Rafa Diez edo Rufi Etxeberria edo gainontzeko guzti horiek bezala pentsatzen zutenek, aurrerapausoak eman behar dituztela. Izan ere, bestela, barruko irakurketa izango da: ‘Ikusi? Esaten genuen guk hemen borroka armatua zela bide bakarra eta ez zuek zenuten sasi-politika-bide hori’. Eta hori, barruko irakurketa bat izan daitekeen bezala, Estatuak, perspektiban, irabazi egiten du apustua.

J.O.: Zuk ahalegin askotan hartu izan duzu parte, bake-negoziazioetan eta. Lizarra izango litzateke, behar bada…

J.E.: Bai, bai. Niretzako, 98tik datoz kontu hauek guztiak. Nik uste, 98an bi faktore izan zirela: bata ETAren okerreko irakurketa Lizarrari buruz. Pentsatzen zuen herri honetan sortu zen ilusio eta konpromiso guztia zela bere motxilan sartzeko, beraiek Estatuarekin ez dakit zer negoziatzeko. Eta kontrolaezina zen mugimendu hura abian zegoen heinean, esaten zuten ‘honek ihes egiten zidak, hau ez diat kontrolatzen’ eta egin zuen su-etena eten. Eta beste aldetik zegoen Estatua. Estatuak ez zuen antzeman, bere zerbitzu guztiak barne, gertatu zena gertatu zitekeenik. Eta Legebiltzarrean eta gainontzeko gizarte, herri, lurralde, nazio mailan, inoiz ikusi ez genituen ekimenak posible ziren. Eta hor alarmak piztu ziren Estatuan eta esan zuen ‘honek ezin du aurrera jarraitu’. Baina ETAk erraztu zion bidea. Eta Estatuak, ordutik, ikasgaia atera zuen eta esan zuen ‘horrelako beste bat, sekula santan ez’.

J.O.: Zuk ETAri egozten diozu baina gero ETAk idatzi izan du askotan engainatua izan zela, ez zeniotela behar adinako biderik eman…

J.E.: Zeinek, guk?

J.O.: Bai.

J.E.: Ez. Hori argituta dago. Eta nik horretan ez daukat damu izateko motiborik. Izan ere, berriro diot, bakarren batek politikan eta pertsonalki damutzeko arrazoiak baldin baditu, barkamena eskatu beharko du. Eta politikagintzan barkamena eskatzea, nik uste, posible dela eta egin behar dela hanka sartzen denean. Baina nik uste dut guk orduan borondate onez jokatu genuela. Agian iñoxo xamarrak izan ginen. Eta hori argitu genuen zuzenean ETArekin. Nik, momentuz eta tamalez, ikusten dudana da gure bitartekariak izan ziren haiek guztiak desagertuta daudela, espetxean daudela. Eta esaten duzu: honek noiz dauka irteera? Hori frakasoa da? Bai. Porrotak dira. Baina porrotetatik ikasi egin behar da, batzuek eta besteek neurria azaltzen dutelako eta horren arabera jokatu beharra dago.

J.O.: Abertzaleen arteko elkarlana posible da?

J.E.: Bai. Nik uste dut, gainera, beharrezkoa dela. Baina ez edozein baldintzatan. Ni ez nago prest, atzera hemen prozesu bat abian jarri zeina, atzetik ETAk zaindu edo tutelatuko duena. Ez, jaunak. Bukatu da, bukatu da. Badakit Batasunak ez duela inongo erantzukizunik ez ETAren jardunbidean ez ETA desagerrarazteko erabakian. Ez dauka, hala da. Baina era berean diot, indarkeriaren aurrean Batasunak baduela gaitasun bat, erabili nahi badu, indarkeria bere tokian jartzeko eta jardunbide politikoan aurrera egiteko. Eta ETAk berean jarraitu nahi baldin badu, Ezker Abertzaleak ganoraz eta egoki – txukun jokatu nahi baldin badu politikagintzan, kalifikatu egin beharko ditu kasuan ETAk ekintzak burutzen baldin baditu. Eta nik hori ez diet barkatuko ez eskertuko, ez-ez; politikan tajuz jokatu behar da. Batasunako jende honek, adibidez, aurreko astean espetxeratuak izan zirenak baina bere estrategia hori jarraitzeko prest zeudenak, momentu honetan ETAk beste zerbait erabakitzen duelako etxean sartzen baldin badira, ba hor konpon! Baina ez da herri honek eskatzen duena. Gero bidelagun izango garen ala ez, denborak erakutsiko du… zein den abertzalea, zein den ezkertiarra, zein independentista eta zein inoxidablea. Ikusiko dugu. Hori denborak erakutsiko du. Baina fenomeno bati, ETAren indarkeriazko estrategiaren aurrean iritzia hartzeko era badaukate.

J.O.: Garbi dago. Abertzaleen arteko elkarlana ez da izango ETAren tutela dagoen artean.

J.E.: Beno, izango da gainontzeko abertzaleon arteko lana. Eta ez da gutxi! Herri honek azkeneko hamarkadan eduki duen jarduera politikoan beste abertzaleok egon gara. Eta kasu batzuetan izan gara hirukoa Jaurlaritzan… beste batzuetan hirukoa + Aralar… une honetan Aralarrek beste itzal bat du. Hortxe ibili gara.

J.O.: Estatutuak 30 urte datorren igandean. Frakaso bat izan da Estatutua?

J.E.: Ez, ez.

J.O.: Ez duzue ospatu behar…

J.E.: Ez dago ospatzeko motiborik. Esan nahi dut Estatutuaren sorreran 79an izan zen. Momentu eta garai politiko bati erantzuteko tresna politiko bat izan zen, eta garbi dago bere garapenean itzal asko daudela. Erkidego Autonomoa hezurmamitzeko tresna baliagarria izan da. Orain ja ez da konpetentzi kontua. Estatua, kolpearen ondoren asmatutako LOAPAren eskutik, nahiz eta inkonstituzionala izan, hustutzen saiatu da. Iritsi gara iritsi garen punturaino eta une honetan Alderdi Sozialista eta Alderdi Popularra mapa elektorala kontrolatu eta murriztu ahal izan dutelako, agintera iritsi dira eta esaten dute Estatutuaren eguna ospatu behar dela. Bada, guk iruzurrik ez dugu ospatzen. Iruzurraren erantzukizuna, gainera, beraiena da. Hasteko, Alderdi Popularra. Alderdi Popularrak, bere garaian Alianza Popularrek, Estatutuaren kontra bozkatu zuen. Orain kontsensuan omen dago. Zergatik dago kontsensuan? Estatutua gutxituta dagoelako. Izan behar zuena ez delako. Eta Alderdi Sozialistak, hasierako garai hartako interpretazioa hankamotz utzi du. Eta gauza bera esan daiteke Segurantza Soziala edo lan arloko konpetentziez ariko bagina ere. Orduan, beraiek pentsatzen dute horrek Estatu-eredu bat ixten duela eta horrekin zazpi giltzaz ixten dutela Estatutuaren erreformaren aukera. Eta hori ospatzera doaz.
Orain 170 urte izan zen Foruen lehen abolizioa. Orain 30 urte izan zen Estatutuaren onarpena. Eta orain urtebete izan zen Espainiako Gobernuak debekatu zuen Kontsultaren eguna.

J.O.: Hori galdetu behar nizun. Egin ez zen Kontsulta. Beste frakaso bat.

J.E.: Beno, ez zen egin. Frakasoa izan daiteke zuk esaten baldin baduzu ‘hau lortzen dugu edo pikutara goaz’. Nik uste dut herri baten historian mugarriak jartzea oso inportantea dela, eta gizarteari erreferentziak ipintzea ere garrantzitsua dela. Azken hamarkada honetan, Ibarretxe lehendakariak hain zuzen ere, pertsonalizatu baldin badaiteke eta uste dut Ibarretxe lehendakaria izan dela horren erreferentzia nagusia, bai Estatutu Politiko berria onartu zen garai hartan, 2004ko abenduaren 30ean onartu zen Estatutu berri hura, hortxe dago. Legebiltzarrean onartuta dago! Eta esan dezakezu ‘bai, baina horrek Madrilen ez zuen ibilbiderik izan’. Bai, bai, nahi duzuna. Baina hori, Aldizkarian argitaratuta dago eta Eusko Legebiltzarrak, bere erabateko gehiengoaren eskutik, azaldu zuen azaldu zuen posizioa eta proklama. Eta handik urte batzuetara etorri da Kontsultaren ebazpena, legea. Horiek mugarriak dira. Eta herri baten historian ezinbesteko mugarriak. Eusko Alderdi Jeltzaleak pentsatzen dugu abertzaletasunak, bere osoan zer egin behar duen esateko gu ez gara gai; guk, gure neurrian eta egiarekin, azaltzen dugu azaltzen duguna. Eusko Alderdi Jeltzaleak mugarri horietatik ez du atzera egingo, ez du egingo! Garaia iritsiko da ala ez da, masa kritikoa edukiko dugu ala ez dugu edukiko, baina EAJren mugarriak horiek dira. Adibidez, Estatutuaren inguruan, garbi dagoena da, guk indarrean dagoen Gernikako Estatutuaren garapena exijitzen dugula. Baina, tira, hori sozialistei eta alderdi popularrekoei eskatzea, alferrikako lana da. Gero, badakigu Estatutu berri bat onartu genuela Legebiltzarrean. Guk ez dugu pausu bat emango gaur egun indarrean dagoen Estatutua aldatzeko bidean, Estatutu proiektu bat onartuta daukagulako. Besteek eman nahi badute, indarrean dagoen Estatutua aldatu nahi badute, gaur egun gehiengo absolutua daukate sozialistek eta popularrek, Parlamentu mugatu batekin, noski, nahiz eta beraiek aitortu ez. Eta orain urtebete erabaki genuen, besteak beste, herri honen iritzia jakitea ezinbestekoa zela eta behar-beharrezkoa zela eta Kontsultaren gaia. Hor daude mugarriak. Garai berriak etorriko dira eta politikan gaur egun gabiltzanok, porrotaren ondoren beste porrot bat baldin badaukagu, etorriko da bakarren bat gure posizioa gainditu eta zuzenduko duena.

J.O.: Baina Kontsulta ez zen porrota izan, ez zen frakaso bat izan zuretzat.

J.E.: Ez da izan…

J.O.: Noiz aterako duzue Kontsultaren kontua?

J.E.: Beno, nik uste dut aukera bat aurkitu behar dugula. Nik hor autokritika bat egin dut orain baino lehenago ere. Bai Estatutu Politiko berria bai Kontsultaren legea atera genituen, Legebiltzarrean posible zen hori aurrera ateratzea eta hala ziurtatu zen, baina, nire ustez, ezinbestekoa eta beharrezkoa den gizarte-mugimendua ez genuen behar bezala astindu.

J.O.: Edo beste era batera esanda: gizarteak behar ez zuen zerbait jarri zenuten abian.

J.E.: Ez, ez. Alderantziz. Nik uste dut gizarteak bere lekukotasuna azaldu behar duela, sentitu egin behar dela eta politikook eta herrigintzan gabiltzanok, porrot egin nahi ez baldin badugu, izan behar dugula gizartearen exijentzia edo eskakizun horien isla.

J.O.: Ibarretxe ez lehendakari izatea, Puerto Ricon egotea, frakaso handi bat da zuretzat?

J.E.: Ez, Gasteizen dago.

J.O.: Ah, Gasteizen dago…baina Puerto Ricon izan da.

J.E.: Standfordera doa eta etorriko da. Baina hortxe dago.

J.O.: Ez dago Ajuria Enean.

J.E.: Ez dago Ajuria Enean. Ajuria Enean dago Patxi…

J.O.: Hori frakasoa handi bat da?

J.E.: Beno, bai, frakasoa da. Niretzako mingarria izan da hori. Mingarria izan da, besteak beste, Patxi Lopezek, lege onez, herri honetan bozka guztiak kontuan hartu izan balira ez zelako egongo Ajuria Enean baina hauek garbi daukate: hauek iritsi dira Ajuria Eneara eta bertan gelditzeko asmotan etorri dira. Eta horretarako ezinbestekoa da, besteak beste, gaur egun mugatua edo mugatua den mapa elektoral hori mantentzea, bai 2011.urtean, eta 2013.ean eta 2015.ean. Eta esaten dute, ‘nola mapa hori ezin den aldatu soziologikoki eta elektoralki, bozkatzen du bozkatzen duen bezala, garbi dago Patxi Lopezek legealdi bat, bi edo hiru beharko dituela euskal gizarteak iritzia alda dezan. Orduan, horretan dabiltza. Hori da Estatu-estrategia baten eskutik egin duten apustu politikoa.

J.O.: Eta frakasoen gainean ari garen honetan, ja bukaera-bukaeran, frakaso pertsonal bat, EBBko presidente ez izatea frakaso bat izan da zuretzat?

J.E.: Ez, ez, ez. Nik lehia hura hartu nuen oso modu onean. Botoak, izan ziren botoak izan ziren. Gero, ordezkariek bozkatutakoa beste gauza bat da. Baina gertatua gertatu ondoren, bere garaian Josu Jon presidente hautatua gertatu zenean, nik elkarlanerako prestutasun guztia azaldu nion. Eta, beno, horretaz ez dut hitz egin nahi. Lau urte pasa ziren eta Josu Jon ja ez dago.

J.O.: Nola dira harremanak oraingo presidentearekin, Urkullurekin?

J.E.: Onak, onak. Nik uste dut talde-lanean aritzeko modua erakutsi dugula eta horretan gabiltza.

J.O.: Galdera facebooken…
Mezulariko kazetari-esataria: Jonek idatzi digu eta berak dio “gazteak politikatik gero eta urrutiago daudela esaten da, pasotak direla, ez zaiela politikarik interesatzen. Zer eskaintzen die gazteei alderdi politiko batek hara gertura daitezen”?

J.E.: Egia esan, hor aitorpen bat egin behar da. Lehen eliz-kontuez aritu zarete Bizkaiko Bikarioarekin [Vatikanok Eliza Anglikanotik Eliza Katolikora igaro nahi dutenentzako ateak zabaltzeaz eta nolako eragina izango duen elkarrizketa laburra egin dio Jaime Otamendik Angel Mari Unzueta Bilboko Bikario Nagusiari], eta Elizak ere hustutzen ari dira. Eta politikara edo herrigintzara jendea hurbiltzea gero eta zailagoa da, eta gazteek ikusten gaituzte urrutiko kontu bat bezala eta politikaren zirkuito horretan eten gabe gabiltzan pertsonak edo politikoak bezala. Nik gazte horri esango nioke: begira, politikagintzak bere gogoeta eta berrikuntza ere behar ditu; herri bat maitatzeko mila era daude eta hartu dezala berak herri hau maitatzeko hobekien ikusten duen era, berdin zait kultura, euskara, kirola… eta politikagintza, nahiz eta une honetan urruti sentitu, politikak eragin handia du gizarte baten antolakuntzan eta herri baten etorkizunean ere bai. Eta nahi duen hautua egin dezala. Nik garbi daukadana da, abertzale bezala, niretzat ez direla arerioak beste indar abertzaleak, handiak ala txikiak izan. Beste gauza bat da bidean batera ibiliko garen ala ez, estrategiak tarteko. Baina herri hau maite baldin badu, alor ezberdinak daudela maitatzeko, eta politika horietako bat dela. Eta politikak asko egin dezakeela herri honen etorkizunari begira.

J.O.: Kontu asko esan eta zabaldu ditugu. Honetantxe utziko dugu. Dena dela, bakearen ikuspegitik oso etorkizun iluna jarri diguzu, ez?

J.E.: Beno, bakea. Bakearen definizioa da iluna. Hemen bakea, lau atentatu urtean zehar agoantatzea zaila da? Hori da bakea? Eta Espainiako Gobernuak garbi daukana da ETAren lau eraso, bost, zortzi eraso –lehen izaten ziren 70 hildako urtean– agoantatzeko kontua dela. Bakarren batek definitzen badu bakea ‘nik hilketak egiteko dudan ahalmena eta besteak erantzuteko duen ahalmena’ ni joko horretan ez naiz sartzen. Herri honek behar duena da behin betirako bake-prozesu bat eta erabaki hori ETAk hartu behar du. Ez Rubalcabarekin negoziatuta, baizik bere buruari begiratu eta esan ‘nik herri honi zerbait zor zioat eta bakea eskaintzea erabaki behar diat, eta politikari bidea eman’. Eta politikari bidea eman nahi dioten horiek, ETAk erabakitzen duena erabakitzen duela, egin dezatela aurrera. Eta garbi eduki dezatela: gu ez garela inoren zain geratuko.

J.O.: Gaur garbi geratu da zein mezu ekarri duzun eta norentzat ekarri duzun…

J.E.: Beno, garbi geratu baldin bada ez dago gaizki.

J.O.: ETArentzat eta alto jotzeko…

J.E.: Nik mezua ekartzen dut aurreko larunbatean Donostiako kaleetan ibili ginen pertsonentzat [Arnaldo Otegi eta Rafa Diez, besteak beste, atxilotu (2009-10-13) eta kartzelan sartzeko agindu zuen (2009-10-16) Baltasar Garzonek, ETAren esana eginez Batasunaren Mahai Nazional berria osatzen ari zirela egotzita eta horri erantzunez, ELA, LAB, ESK, EST/EILAS, EHNE eta HIRU sindikatuak manifestazioa deitu zuten Donostian 2009-10-17an, “Askatasunaren alde. Eskubide guztiak guztiontzat” goiburuaz].

J.O.: Joseba Egibar, eskerrik asko.

J.E.: Zuei!

Zabaldu Bildu.net | del.icio.us